‘Dokter, ik word oud.’
‘Waar baseert u dat op?’
‘Nou, ik schrijf recensies voor File Under… en er zat vorige week een cd tussen… ik kan er niet naar luisteren, ik trek het gewoon niet…’
‘Hoe heet-ie?’
‘Innervisions.’
‘Dan hoeft u zich nergens zorgen over te maken.’
‘Nee, dat is Stevie Wonder, uit 1973. Deze is uit 2008, van Tadashi Goto, een Japanse toetsenist.’
‘Alleen al die twee artiesten beiden kunnen benoemen verraadt uw leeftijd, ben ik bang…’
‘Maar ik maak me echt zorgen! Ik kan een heleboel hebben qua muziek: Dream Theater, Steve Vai, John 5, allemaal hard en chaotisch, en allemaal vind ik het mooi. Maar dit… nee, dit lukt niet.’
‘Kom op, zeg, een toetsenist… zo erg kan dat toch niet zijn?’
‘Wel als het een soort über-metal op keyboards is, met overal hypersnelle percussie, krijsende gitaren, zonder enige vorm van melodie, en alles is emotieloos, en hard, en meedogenloos, en chaotisch, en het gaat maar door… en door… en even denk je, hé, een hint van een melodie, en dan komen er weer drie tempo-wisselingen zonder kop of staart, en dan weer dat slopende gebeuk…’
‘Maar weet u zeker dat het niet gewoon een gefrustreerde pianist betreft, die van alles heeft geprobeerd in de klassieke muziek en jazz, die niet in staat is een pakkende melodie te schrijven, en die dan maar onder het mom van ‘kunst is vooral shockeren’ een cd volpropt met alleen maar bij elkaar geraapt kunst-en-vliegwerk met zoveel mogelijk moeilijkdoenerij?’
‘Hé, zo heb ik het nog niet bekeken… het is dus gewoon pretentieus gepingel?’
‘Nou, ik weet niet of ik het zo hard zou stellen, maar het komt volgens uw beschrijving wel dicht in de buurt.’
‘Oké. Ik voel me nu al beter. Dus ik ben niet oud?’
‘Helaas, dat wel. Ik heb uw weeklijstjes op File Under er ondertussen op nageslagen en geloof me: u bent oud.’
mij=ProgRock / Bertus