Al een week zit ik me te bedenken wat ik nu over Jupiter One moet zeggen. Er komt niks naar boven. In de biografie staan namen als Talking Heads en Gang Of Four, maar ik hoor het niet. Er staat wat over de bandnaam, dat de naam is verkozen naar een ruimtevaartuig uit een nerdy (of is het cult?) serie uit de jaren ’60, Lost In Space, een serie van ver voor mijn tijd. Geen aanknopingspunten waar ik iets mee kan. Dan moet ik het toch echt over de muziek hebben. Over het briljante openingsnummer “Countdown”. Nou ja, het is niet echt het openingsnummer, want er zit nog een arty farty niemandsdalletje van 1 minuut 10 voor, dat tel ik niet mee. Maar “Countdown” dus, dat nummer is zo heerlijk catchy, dat overstijgt het hele album. Zo erg eigenlijk dat ik de rest van de cd amper meer hoor, het kan me niet veel meer boeien. Misschien dat je beter achteraan kunt beginnen en eindigen met “Countdown”, dan heb je daar misschien minder last van en werk je naar een climax toe. Misschien dat je dan wel de schoonheid van de andere nummers hoort, zonder een al te hoog verwachtingspatroon. Het zou zomaar kunnen, ik zou het niet weten, want ik ben al verwend met “Countdown”.
Mij=Ada / Rough Trade