De cddb-database herkent D is done van Madensuyu nog niet. En dat terwijl de cd al sinds eind oktober uit is en Madensuyu volgens de bijgeleverde bio al behoorlijk succesvol is. En als mensen als Arno en Tom Verlaine zichzelf fan noemen, dan schept dat toch wel een bepaalde verwachting. In een bijzonder kleine bezetting, namelijk Stijn Ylode De Gezelle op (bas)gitaar en Pieterjan Vervondel op drums, speelt Madensuyu (Turks voor ‘mineraalwater’) een behoorlijk potje (post-)rock, die bij vlagen doet denken aan de noise van Sonic Youth, zoals in “Fafafafuckin'”. Zoals zo vaak bij Belgische bands is ook hier de zang een beetje het ondergeschoven kindje, want ofwel kreten, ofwel nauwelijks of niet te verstaan (mede omdat er op de cd ook, à la Sigur Rós, in een verzonnen taal gezongen wordt). Toch is dat geen gemis: de zeggingskracht van de muziek is indrukwekkend. Zo begint titelnummer “D is done” heel spannend en minimaal, om over te gaan in een climax van een pulserend drumritme met fraaie gitaarlagen daar overheen, om vervolgens minimaal te eindigen. Een beetje zoals Mogwai in hun beste dagen (ten tijde van Young Team). Of wat te denken van de hysterische saxofoon en het gejaagde ritme van “MY”? Madensuyu is een eigenzinnige band met een compleet eigen benadering van muziek, die elke liefhebber van ‘goede’ gitaarmuziek zal aanspreken.
mij=Bertus
basklarinet