‘Rootsy pop with a country flavor’, staat het ergens op de website van Markowski. Maar daarmee doet Sonja Markowski zich toch echt tekort. Minimaal twee andere unique selling points kleuren het werk van de naar haar genoemde Rotterdamse band. De belangrijkste daarvan is uiteraard Sonja Markowski zelf. Ze is een Duitse die in Rotterdam het conservatorium bezocht, het daar niet in klassiek of jazz zocht, maar in een vorm van Americana. Ik zeg met nadruk ‘een vorm van’, want daarmee komen we bij dat andere onderscheidende element van haar band: haar manier van zingen raakt aan het theatrale. Zozeer zelfs, dat namen als Wende Snijders en Nynke Laverman zich ongewild opdringen. Niet dat het meteen de kant van de schouwburgen opschiet, maar als Sonja Markowski in drie liedjes haar moedertaal gebruikt, verschijnt ze voor mijn geestesoog op een theaterpodium. “So Soll Es Sein”, “Traüme Süss” en “Alles Ist Besser” zijn niet als bonus toegevoegd, maar tussen de andere twaalf liedjes op Sleeping In Trees geplaatst. Dat geeft een vervreemdend effect en versterkt het theatrale, meer dan dat de nadruk op de rootsy kant van Markowski komt te liggen. Hoogtepunt is overigens “Montgomery”, dat voortgestuwd wordt door een prachtige banjo. Country flavor, inderdaad. Maar het intieme Sleeping in Trees is duidelijk meer dan dat.
mij=Howlin' Chicken / Sonic
Vorige week een optreden van haar in de Bunker te Gemert mogen beleven. Het was werkelijk zo prachtig,
zo mooi, zo oorstrelend. Cd-tje gekocht en dagelijks luisteren. Wat is dat duits ineens een mooie taal.
Groet uit Gemert,
Adri.