Toen ik net begon met recenseren vond ik het belangrijk om eerst zo veel mogelijk over de artiest te lezen voordat ik aan het beluisteren van de cd begon. Nu doe ik dat het liefst andersom: ik probeer zo blanco mogelijk aan de luistersessies te beginnen. Maar de naam van de band of artiest lees je toch altijd wel even, en alleen dat al kan een verwachtingspatroon scheppen. Neem bijvoorbeeld de Italiaanse band Moonstone Project. Daarbij fantaseerde ik al over symfonische klanken, gebaseerd op een wellicht iets te ver doorgeschoten experimenteerdrift. De titel van de cd, Rebel on the Run, deed weer iets geheel anders vermoeden. Klanken van bar slechte cd’s uit de Frontiers-stal kwamen als bedorven melk boven drijven in mijn herinnering. Zou het dan toch een poppy rockplaat zijn met een overdosis misplaatst testosteron? Beide vermoedens bleken fout. Zo fout zelfs dat ik na een paar nummers even op de cd keek of ik niet het verkeerde schijfje in de speler had gedaan. Het kan toch niet waar zijn? Extreme heeft toch niet alwéér een nieuwe cd uitgebracht? Moonstone Project laat namelijk funky rock horen met een heerlijk droge maar warme productie, waarbij de gitarist klinkt als Nuno Bettencourt, en de zanger eigenlijk best wel veel weg heeft van Gary Cherone. Pas als de toetsenist van de band zijn mini-Moog uit de mottenballen haalt snap je de bandnaam wat beter. Inderdaad, toch maar een knipoog naar het progressieve genre… Ikzelf vond die toevoeging compleet overbodig, evenals het door Glenn Hughes gezongen (nou ja, gekreunde) liedje dat qua stijl en inhoud te veel afwijkt van het overige materiaal. Overslaan dus, en gewoon weer lekker genieten van de swingende funky gitaren en de fanstastische leadzang in de overige nummers. Heerlijk!
mij=Blistering / Bertus
Plaatje voor mij! 🙂 De vergelijking met Extreme snap ik helemaal, die met de muzikanten iets minder als ik de fragmenten hoor. Ik vind de zanger (in elk geval op “Sinner Sinner” op MySpace) niet klinken als Cherone, maar juist als twee druppels water als James Christian (House Of Lords). Bettencourt gooit er voortdurend vingervlugge details tussendoor in zijn gitaarspel, waar er hier meer een gitarist van de gierende uithalen aan het werk is. Niettemin een luisterbeurt waard, dunkt mij. Inclusief de track met Glenn Hughes, natuurlijk. Overslaan, tsssk! 😉
Ah, een 9 op de schaal van Prikkie. Die slaan we dus over…
Daar hoor je mij niet over klagen. Minder concurrentie bij het verdelen van de leuke plaatjes…. 😉
@Prikkie:
Heb je dat nummer met Glenn Hughes al gehoord dan?
Dat stond op HunSpace.
Toch maar goed dat ik altijd de stukjes nalees na een tijdje afwezigheid, na de opmerking op komma punt log over Extreme was ik namelijk heel nieuwsgierig, ik ga ze dan ook zeker even checken.
Overigens, van de website: “As a bonus the album features guest appearances of a bunch of true Rock Legends: James Christian (House Of Lords) …” Dus óf goed gehoord óf goed gelezen Prikkie 🙂