Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Jarvis Cocker is niet meer de Jarvis Cocker die we kenden als stijlvolle, brildragende voorman van Pulp, grossierend in even stijlvolle popsongs met een twist. En nee, er staat dus geen “Common People” of “Disco 2000” op Further Complications. Sterker nog, deze tweede soloplaat van Cocker is een fikse stap verwijderd van zijn eerste eigen cd, Jarvis. Daarvan kon je nog zeggen dat het een min of meer logisch vervolg was op het werk met Pulp, maar dan meer aangekleed en meer beïnvloed door het werk van helden als Serge Gainsbourg en Lee Hazlewood. Voor Further Complications lijkt Jarvis Cocker niet voor niets de productionele hulp van Steve Albini te hebben ingeroepen. Want het toverwoord is hier: rock. Kale, degelijke, maar o zo slim in elkaar gezette rock, met een opvallende plek voor blazers. Het lijkt soms van-dik-hout-zaagt-men-planken (“Angela”), maar Albini en Cocker laten blijken dat ze niet van de straat zijn. De titeltrack klinkt verdacht veel als een track van David Bowie (dat koortje!) of Roxy Music. Jarvis Cocker heeft voor Further Complications meer adrenaline in zijn songs toegelaten dan ooit tevoren, maar is zijn zelfspot niet verloren, getuige het lekkere “I Never Said I Was Deep”. Rock ‘n’ roll, maar voor alles: stijlvolle rock ‘n’ roll.
mij=Rought Trade / Konkurrent