‘Imagine Evanescence mixed with Enigma goes Kate Bush… enter: Xanima’ lees ik in de biografie die bij de promo-cd van Inside Warrior is bijgesloten, en daarmee is meteen mijn interesse gewekt. Evanescence vind ik leuk voor een nummer of twee (de rest is inderdaad allemaal hetzelfde), Enigma doet me weinig tot niets, maar Kate Bush maakte naar mijn smaak met The Dreaming het beste pop-rock album ever ooit. Xanima heeft dus nogal wat te bewijzen. Waar hebben we mee te maken? Xamina’s voornaamste ingrediënten zijn de stem van zangeres Jade Ell en de keyboards van Pelle Händén. De band daar omheen (gitaar, bas en drums) doet goed hun best, maar laten nergens een origineel geluid horen, en de muziek komt nog het meest in de buurt van een poppy versie van Evanescence. Jade Ell zingt inderdaad in de verste verte een héél klein beetje als Kate Bush. Maar dan met een chronische keelontsteking, zeg maar. Qua bereik en lenigheid gaat haar stem werkelijk nergens over. Ik geef toe, ik ben een beetje kort door de bocht en cynisch, maar als je je laat vergelijken met een grootheid word je daar ook op afgerekend. De lauwwarme pop met semi-scherpe gitaarrandjes die Xamina laat horen hapt op zich wel lekker weg, maar door de goedbedoelde stoerheid sijpelt een truttigheid heen die eerder aan Spice Girls doet denken dan aan de ‘art rock/electronic’ die eerdergenoemde biografie mij beloofde. Toen mijn wederhelft mij in de auto betrapte op het beluisteren van deze cd zette ik die zelfs met een gevoel van plaatsvervangende schaamte uit, om vervolgens de gehele autorit naar Sky Radio te luisteren. En zo werd het toch nog een avontuurlijk tochtje…
mij=Lion Music / Bertus