Coparck - A Dog And Pony Show

Niet dat ik een liefdedeskundige ben, maar het kan verkeren: zo ben je helemaal hoteldebotel van iemand en zo zit je jezelf af te vragen waar die zotte verliefdheid vandaan kwam. Je bent dan van de roze wolk af en weer met beide voeten op de grond om een tijdje later weer in dezelfde val te stappen. Ook in de muziek kun je helemaal weg zijn van een album. Zo zijn er dankzij mijn enthousiasme over het debuut Birds, Happiness & Still Not Woried zeker vijf exemplaren in mijn vriendenkring verkocht. Maar aan de liefde kwam langzaam een eind. Op de opvolger Few Chances Come Once In A Lifetime werd het experimentele ingeruild voor een meer commercieel geluid, en The 3rd Album vond ik bijna niet om door te komen zo saai. Toch was ik wel benieuwd hoe het nu verder ging met mijn oude liefde Coparck. Het kwartet heeft een extra gitarist erbij in Gijs Coolen van Woost en maakt zelfs gebruik van een gastmuzikant namelijk niemand minder dan trompetist Eric Vloeimans. Coparck lijkt zelf ook te beseffen dat het zo niet langer zo door kon gaan en mij zou verliezen, maar A Dog And Pony Show is een prima poging om de liefde weer terug te winnen. Het experiment is terug, ik word weer geboeid. Ideeën worden niet eindeloos gerekt, maar komen meer tot hun kern in kortere liedjes. Zo goed als hun debuut is misschien wel wat teveel gevraagd: maar mijn vrienden (en u lezer) kan ik aanraden om dit album zeker eens te beluisteren.

Ewie |

 |

 | 14 oktober 2009 - 08:57

Prettige plaat!

Kijk dat is nog eens kort en bondig. :-)

Was ik zo aardig, gaan ze ermee stoppen. Tsssssssssssssssssss...........

Zeg er het uwe van...