Storm en ondergetekende hebben een gezamenlijke vriend. Een wat oudere man, met een wat obscure smaak, en een ongelofelijke collectie. Vooral op gebied van de muziek van voor de jaren tachtig, is hij bijzonder goed op de hoogte en daar maken we graag gebruik van als er soms wat obscuurs gerecenseerd moet worden. Niet dat hij niet op de hoogte is van hedendaagse herrie, maar zijn smaak beweegt zich echt in de marge der muziek. Zo is de man een groot jazzliefhebber en hij mag graag proberen om mij te overtuigen van jazz. Wat tot op heden niet lukt, want ik krijg pukkeltjes op hele nare plekken van jazz. Toch ben ik wel begonnen aan Succubus van The Mt. Fuji Doomjazz Corporation, een zijproject van The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble. Dat kwam door de term doomjazz en Mt. Fuji, de vulkaan die ik dit jaar mocht beklimmen. Succubus heeft ook niet zoveel met jazz te maken. Het lijkt op een soundtrack en is opgenomen terwijl de gelijknamige film van Jesus Franco tegelijk speelde. De plaat is een soort van improvisatie, maar wel van de betere soort. Een soort van postrocksoundstrack waar er wel meer van zijn. Maar dan toch weer niet helemaal postrock, want dan negeer je de drone, met blazers! Onderga het zelf, zou ik zeggen, het liefst in het donker. Geen gemakkelijk plaatje. En dat vond ook bovengenoemde vriend die er dan weer niks mee kon. Heb ik weer, draai ik een keer jazz, wordt het niet erkend…
mij=Ad Noiseam
Vooral op gebied van de muziek voor de jaren tachtig is hij bijzonder goed op het gebied van muziek van voor de jaren tachtig de hoogte
Ehm?? 🙂
Knip- en plakfoutje. Gecorrigeerd inmiddels. Bedankt Ben!
Graag gedaan, soms is het handig om een Piet Lut te zijn 🙂
Ik heb het nog een keer geprobeerd. Zes nummers lang. Het is één saaie dreun (drone). Met jazz heeft het in mijn oren weinig te maken. Het doet me eerder denken aan het gedoe van Godspeed etc of de soundscapes van mensen als Fripp, Eno of Sylvian. Dat kan me ook niet boeien.