Vraag niet hoe het kan, maar Jookabox, voorheen Grampall Jookabox, komt na het absurde en geslaagde Ropechain weer met een plaat die op de schaal van knotsgek tot volledig van de kaart een tien scoort. Waar het debuut nog opgenomen leek in een bedompte kelder hebben David “Moose” Adamson en zijn kompaan Patrick “Ostry” “Sweets” Okerson (ik verzin het niet) zich nu buiten gewaagd. Maar niet nadat ze zich eerst flink moed in hadden gedronken, waarna de dikke clowns zich vergaten zich aan te kleden en dansend in maagdelijk witte onderbroeken in een winkelcentrum belanden. Waar het trouwens verdacht stil is. Moose laat een boertje. Ineens barst een helse carnaval van gekrijs en evil laughs los. Duizenden zombies hebben de suburbia overgenomen terwijl de mannen van Jookabox dagenlang in zalige onwetendheid stoned voor pampus lagen. Wat nu te doen? Dansen voor je leven, Dead Zone Boys! Ooit geweten dat zombies smurfenstemmetjes hebben? ‘Awooooeh, evil in the first degree!’ krijst Moose in een van de vele melige hoogtepunten “You Cried Me”. Er wordt getrommeld op alles wat voor handen is. De zombies weten niet wat ze meemaken en zetten een polonaise in. ‘Down phantom I am in love with you, I do anything you want me to do!’ Het duurt niet lang voordat mens en mutant beste maatjes zijn en in een gezamenlijke roes de lokale liquor store bestormen. Wat er dan gebeurd is niet geschikt om aan papier toe te vertrouwen, laat ik het bij een quoteje uit het slotnummer houden: ‘Straight to the fucking again!’ (Herhaal ad infinitum)
mij=Asthmatic Kitty / Konkurrent