Under Byen - Alt Er Tabt

Lange lanen, mooie eikenbomen en glooiende heuvels, zo'n bos was het. Met af en toe een naaldboom. Ik hou niet van naaldbomen. Geen idee wat ik in dat bos ging doen maar iets had me die morgen gezegd dat ik nodig eens in het bos moest gaan wandelen. Dus had ik mijn rugzak gepakt, er een pakje appelsap ingestopt, wat boterhammetjes, was ik in de trein gestapt en nu liep ik daar, in dat bos. Over de lange lanen liep ik. Bewonderde de eikenbomen. Beklom de glooiende heuvels. Negeerde de naaldbomen, jeugdtrauma's kun je beter koesteren. Gejammer in de verte. Op een bankje at ik een boterhammetje en besloot dat het mooi was daar, op in het bos. Ik denk dat ik een liedje voor mezelf zong en verder gewandeld ben. Ik weet nog dat ik probeerde aan de cd te denken die ik van Storm gekregen had en en aan de foto die hij me even later gestuurd had die direct mijn aandacht had maar godsamme, hoe klonk die cd nu toch en hoe moest ik dat überhaupt nog weten hoe die cd ook alweer heet die als dat gejammer steeds luider werd? Ik wilde dat ik een vrouw had en in de auto zat, dan konden we een stukje over de snelweg gaan razen en ondertussen discussiëren zoals Storm altijd doet en dan was ik nu allang klaar geweest met die recensie en hoefde ik niet naar dat gejammer te luisteren. Ondraaglijk eenzaam klonk het. Ik besloot te gaan kijken wat het was. Ik wurmde me tussen de naaldbomen door en daar vond ik hem. Vastgebonden aan een dikke eikenboom. Aan de schuurplekken in zijn nek te zien had hij goed zijn best gedaan om los te komen. De pianist. Zijn handen op zijn rug gebonden. Wat lappen in zijn mond. Hij die jarenlang met zijn vriendjes en vriendinnetjes muziek had mogen maken en liedjes had mogen schrijven was vastgebonden aan een boom in het bos en opeens werd alles duidelijk. De cd van Storm. Het experimentele geneuzel. De onsamenhangende muziek. De gekunsteldheid. Ze hadden hem, de man die hen jarenlang de goede kant opstuurde, aan een boom gebonden en waren zonder hem verder gegaan. Arme pianist. Arme wij.

Zeg er het uwe van...