Band Of Horses – Infinite Arms

In de popmuziek zou het eigenlijk logisch zijn dat er veel muziek is gebaseerd op de emotie: ‘Ik voel me best wel in orde.’ De meeste mensen voelen zich namelijk het grootste deel van de tijd best wel in orde. In de top-40 kom je veel muziek tegen die zo op mij overkomt. Erg middelmatig. Als je dan goed naar die teksten luistert blijkt toch dat ze het over hartstocht hebben. Zware thema’s in bedroevend arrangement. Ik wil niet Mart Smeetserig overkomen en namens de gehele mensheid spreken, maar kan toch wel stellen dat wij ongelimiteerde emotie van artiesten eisen. Je bent in de muziek niet verliefd, je bent ‘stapel-tot-over-je-oren-nooit-zo-iemand-tegengekomen.’ Je zit niet ‘even niet zo lekker in je vel’, je bent ‘ik-zie-geen-licht-meer-aan-het-eind-van-de-tunnel-depressief’. Ik snap wel dat het een onredelijke eis is, maar het zijn de keiharde wetten van de popmuziek. Voor mij als potentieel emotioneel wrak was er daardoor behoorlijk wat te beleven op Cease To Begin, de vorige van Band of Horses. Melancholiek, en niet zo’n beetje ook. Zo’n “Cigarettes, Wedding Bands”, dat is pure Fisherman’s Friend voor mij. Als ze dat in de supermarkt zouden draaien, zou ik een momentje voor mezelf nodig hebben. Bij de meeste van de twaalf liedjes op Infinite Arms zou ik, helaas, gewoon mijn zoektocht naar prei, stroopwafels en kipfilet voortzetten. Je kon Band of Horses ook direct neerzetten als een Amerikaanse band, met veel zuidelijke invloeden. Dat is op Infinite Arms veel lastiger. Positieve uitzondering is “Older”, waar iets van de traditie in stand gehouden wordt. Ik heb me nu toch bezondigd aan een pure vergelijking tussen dit en het vorige album, waar ik had gezworen dat nooit te doen. Maar ik geloof dat als dit het eerste was geweest dat ik ooit had gehoord van de groep rond Ben Bridwell, er evenmin een bijster positief stukje was verschenen.

mij=Brown / Sony