Go Back To The Zoo – Benny Blisto

Go Back To The Zoo - Benny BlistoVorige week kreeg ik een sms of ik binnenkort mee ga naar Go Back To The Zoo. Ik moest eerlijk zeggen dat de naam me wel iets zei, maar ik wist er zo geen nummer bij. Blijkbaar heb ik onder een steen geleefd, want de tegenwoordig Amsterdamse band heeft al vier singles uitgebracht, inclusief de enorme hit “Electric”, zo’n nummer dat volgens mij iedereen wel kent! Een lekker dansbaar maar weinig spannend nummer, prima voor een avondje uit. Dat zijn de meeste nummers op Benny Blisto ook, op een paar minder dansbare nummers zoals “Gotta Wake Up” en “House On Fire” na. De rest is heel erg Mando Diao, die vorig jaar ook zo’n hit hadden met ‘Dance With Somebody’. Bij het nummer “Beam Me Up” moest ik zelfs een beetje denken aan The Kooks, inclusief het accent. Ze gaan lekker dansbaar door op de cd, inclusief de minder brave nummers “Fuck You” en afsluiter “I Lov It” waarin ze een oorlog willen starten. En zoals nu wel blijkt, Go Back To The Zoo slaat aan. Met nu al vier hits op je debuut, een optreden op Lowlands én het De-Wereld-Draait-Door-Huisband-predikaat doe je het best goed! Langzamerhand veroveren ze Nederland, nu de rest van de wereld nog.

Lees verder Go Back To The Zoo – Benny Blisto

The Gaslight Anthem / Against Me!

Gaslight_Anthem_-_American_-Slang.jpgHet is rap gegaan. Eind 2008 hoorde ik een fijn plaatje, The 59′ Sound en moest ik toevallig naar De Melkweg. Ik kocht vast twee kaartjes en toen er een maand of later meer mensen mee wilden was de kleine zaal van De Melkweg uitverkocht. En de grote zaal kon de The Gaslight Anthem ook wel vol krijgen. Ze waren ook plotseling ook overal, want de band heeft een bewonderenswaardige werkethiek. Ze touren zich namelijk helemaal gek, zijn overal, ik zag ze twee keer in 2009 en dat gaat me in 2010 ook lukken. En dan hebben ze in de tussentijd ook nog een nieuwe plaat opgenomen! American Slang is een logisch vervolg op The 59′ Sound, al schuift de band weer iets meer op richting Springsteen en verdwijnt de punk weer ietsjes uit de muziek. Is dat erg? Neuh, met nummers op zo’n niveau niet en je kunt niet altijd boos blijven immers…
against_me_-_white_crosses.jpgWie vooralsnog wel boos blijven zijn de punkerds van Against Me! Ook niet vies van een potje hard werken, al hebben ze nog niet de werkethiek van The Gaslight Anthem, maar toeren kunnen ze. Against Me! heeft het momentum nog niet mee en dat is jammer. Al kunnen ze wellicht met White Crosses een eerste stap maken. Want Against Me! gaat een beetje de Gaslight Anthem-route op, al blijven ze meer in de hoek van de punk hangen. Maar het liedje prevaleert, er wordt her en der wat soul toegevoegd maar de koortjes blijven gelukkig. En daar word ik blij van! “Sell-outs” zal wellicht een oude punk nog roepen, maar “so what” antwoord ik dan. Want op White Crosses staan meer goede nummers dan op alle Green Day-platen bij elkaar en Against Me! blijft wel ageren tegen dat wat zij als misstanden beschouwen. Mocht u op Lowlands bij The National – life sucks als je een brede smaak hebt – de tent niet in kunnen, surf dan even over naar de Charlie en laat u overrompelen. Against Me! verdient het!

Lees verder The Gaslight Anthem / Against Me!

Eliza Doolittle – Eliza Doolittle

Eliza Doolittle - Eliza DoolittleDe vrolijkheid schreeuwt me al tegemoet van de hoes. Een collage van kleurige lippen, verfspatten, een verdwaalde leeuw en kat, en de jonge zangeres zelf met een grote rode dobbelsteen in haar hand. Het heeft vast allemaal een betekenis, maar de buitenkant van het debuut van de Britse Eliza Doolittle geeft sowieso een lekker lichtvoetige indruk. Zo ook de eerste klanken van opener “Money Box”. Het nummer is een soort Lily Allen Light met de bijzonder positieve boodschap dat geld helemaal niet belangrijk is als je lekker thuis met je partner Monopoly kunt spelen. Niks op af te dingen natuurlijk. Doolittle heeft een prettige, zacht-hese stem en de nummers op haar album zijn van een heerlijk niets-aan-de-hand niveau. De tracks huppelen lekker in elkaar over en het hoogtepunt is toch wel de tweede single “Pack Up” die de laatste weken niet meer van de radio af te slaan is geweest. Typisch gevalletje geslaagde zomerhit. De meeste nummers balanceren tussen de springerigheid van Lily Allen en de soul van Amy Winehouse, met als constante factor Doolittle’s heerlijke stem. Een ideale cd voor meisjes die K3 al een tijdje ontgroeid zijn maar Amy nog net wat te weird vinden. En voor verzuurde indieliefhebbers die zo nu en dan ook wel eens wat opbeurends willen horen. En zien.

Lees verder Eliza Doolittle – Eliza Doolittle

Band Of Horses – Infinite Arms

Band Of Horses - Infinite ArmsIn de popmuziek zou het eigenlijk logisch zijn dat er veel muziek is gebaseerd op de emotie: ‘Ik voel me best wel in orde.’ De meeste mensen voelen zich namelijk het grootste deel van de tijd best wel in orde. In de top-40 kom je veel muziek tegen die zo op mij overkomt. Erg middelmatig. Als je dan goed naar die teksten luistert blijkt toch dat ze het over hartstocht hebben. Zware thema’s in bedroevend arrangement. Ik wil niet Mart Smeetserig overkomen en namens de gehele mensheid spreken, maar kan toch wel stellen dat wij ongelimiteerde emotie van artiesten eisen. Je bent in de muziek niet verliefd, je bent ‘stapel-tot-over-je-oren-nooit-zo-iemand-tegengekomen.’ Je zit niet ‘even niet zo lekker in je vel’, je bent ‘ik-zie-geen-licht-meer-aan-het-eind-van-de-tunnel-depressief’. Ik snap wel dat het een onredelijke eis is, maar het zijn de keiharde wetten van de popmuziek. Voor mij als potentieel emotioneel wrak was er daardoor behoorlijk wat te beleven op Cease To Begin, de vorige van Band of Horses. Melancholiek, en niet zo’n beetje ook. Zo’n “Cigarettes, Wedding Bands”, dat is pure Fisherman’s Friend voor mij. Als ze dat in de supermarkt zouden draaien, zou ik een momentje voor mezelf nodig hebben. Bij de meeste van de twaalf liedjes op Infinite Arms zou ik, helaas, gewoon mijn zoektocht naar prei, stroopwafels en kipfilet voortzetten. Je kon Band of Horses ook direct neerzetten als een Amerikaanse band, met veel zuidelijke invloeden. Dat is op Infinite Arms veel lastiger. Positieve uitzondering is “Older”, waar iets van de traditie in stand gehouden wordt. Ik heb me nu toch bezondigd aan een pure vergelijking tussen dit en het vorige album, waar ik had gezworen dat nooit te doen. Maar ik geloof dat als dit het eerste was geweest dat ik ooit had gehoord van de groep rond Ben Bridwell, er evenmin een bijster positief stukje was verschenen.

Lees verder Band Of Horses – Infinite Arms

Two Door Cinema Club – Tourist History

Two Door Cinema Club - Tourist HistoryHet kan niet op voor het Noord-Ierse trio Two Door Cinema Club. Hun danssingle “I Can Talk” is al net zo’n blijvertje als de Customs’ “Rex” van vorige week, en ook hier blijkt de rest van het debuutalbum even snel, vrolijk en consistent te klinken. Er zit geen enkele misser tussen. Het moderne chroomlaagje om de liedjes heeft Two Door Cinema Club gemeen met bands als Phoenix (met wie ze samen gaan touren), Delphic, de Crystal Fighters en The Drums, die exact dezelfde zorgvuldig opgebouwde hype mochten genieten via de (overigens uitstekende) Kitsuné Maison-verzamelaars. Een groep als Delphic moet het daarbij het meest hebben van z’n twinkelende sound, maar bij Two Door Cinema Club vind ik de nummers en de zang veel beter. Die lijken niet eens zoveel om het lijf te hebben, en hun opbouw is consequent net zo zomers en aanstekelijk als ongecompliceerd en voorspelbaar. Misschien niet zo springerig als een Vampire Weekend, maar weer w�l altijd energiek. En precies dat maakt Tourist History bij uitstek een fantastische plaat die ongetwijfeld ook wel wat haters zal hebben. Maar een uitbarsting als in “Eat that up, it’s good for you” geeft al iets prijs van het gevoeligere, diepere laagje dat je op het album eigenlijk niet hoort. Two Door Cinema Club is op basis van deze cd geen ‘mooie’ of ‘gebalanceerde’ band, maar beslist een bijzonder leuke, en ik vermoed dat ze dat in het komend festivalseizoen live ook gaan waarmaken.

Lees verder Two Door Cinema Club – Tourist History