Ik weet niet of het wijs is om op File Under over eten te beginnen, maar het stoere vleermuismeisje Zola Jesus heeft met Stridulum II een sudderplaatje gebakken. Deze ep heeft zijn kooktijd nodig! In eerste instantie lijken alle liedjes (het zijn eerder schetsen) nog identiek. Als basis dienen synthesizers die galmen als kerkorgels en bijpassende topzware martelkerker-beats. Ondanks het moderne instrumentarium heeft het iets middeleeuws, als de Franse muzikant Gaë Bolg. Voor deze massieve brokken van geluid is de term gotische rock nu eens werkelijk van toepassing. Het belangrijkste ingrediënt is echter de overheersende, Bat For Lashes-achtige stem van zangeres Zola. Die straalt op zichzelf al autoriteit uit, maar vaker wel dan niet heeft ze verschillende lagen opgenomen. Dit geeft een merkwaardig effect, want hoewel haar melodieën am grunde druggy kalmerend zijn, krijgt het toch iets fanatieks, om een beetje bang van te worden. Nu klinkt dit allemaal nog vrij negatief, maar dan komt dat andere sudder-effect om de hoek kijken. Bij meervoudige beluistering krijgt het mini-album door de consistent volgehouden gewijde sfeer steeds meer smaak en komen er zelfs poppy melodieën bovendrijven… Mijn favoriete track is “Trust Me”, waar de synths duistere Blade Runner-akkoorden spelen en Zola ons als een mysterieuze femme fatale bij de hand neemt. ‘When you’re lost, never look down’, en even later,… ‘I told you to trust me’.
mij=Souterrain Transmissions