Een Belgisch muzikaal duo van man en vrouw: Vive la Fête is ongetwijfeld de naam die het eerst boven komt drijven. Waar Els Pynoo en Danny Mommens beter op hun plek lijken op de catwalk dan op poppodia, zou het zomaar eens kunnen zijn dat Elke Andreas Boon en Pieter-Jan De Waele de status van Vive la Fête over gaan nemen. Deels putten Mary & Me overigens uit hetzelfde vaatje: de erfenis van de new wave gluurt bij beiden om de hoek. Maar dat is dan ook de enige overeenkomst. Els Pynoo presenteert zich als een ijskoningin, terwijl Elke Andreas Boon warmbloedig over komt en een vele malen soepeler stem heeft. De ene keer klinkt ze als PJ Harvey (‘You’), een andere keer als de onechte dochter van Nico (‘Ocean’). De liedjes van Mary & Me zijn dan weer duister (‘Freaky Girl’, ‘Happy Hunter’), dan weer vrolijk (‘We Laugh’) – maar nooit zonder een dreigende ondertoon – en niet van dramatiek gespeend (‘You’). Wellicht is dat meteen het gevaar dat het duo bedreigt: soms balanceren ze gevaarlijk op het randje van arty-farty drama (lees: The Dresden Dolls). En dan kan het zomaar zijn dat ze van de poppodia verdwijnen richting het theater. En dat zou zonde zijn.
mij=Pikebole / Munich