Asia / Uriah Heep

In deze tijden van dalende cd-verkopen én voortschrijdende techniek, zie je steeds meer bands de ene na de andere live-cd op de markt brengen. Ik ben een van die mensen die daar steeds weer voor zwicht als er een live-cd beschikbaar is van het optreden waar ik bij was. Zulke cd´s zijn doorgaans alleen interessant voor de echte fan, of als een-live-cd-is-een-live-cd voor impulskopers.

Toen ik Asia weer in mijn lijstje zag verschijnen, verzuchtte ik tegen Storm dat dan iemand anders Blackmore's Night zou moeten overnemen. Het folky gepingel van Ritchie Blackmore doet pijn in oren en rockhart, maar Asia komt daar steeds dichterbij. Sinds Geoff Downes de rest van Asia dumpte en de oerbezetting weer bij elkaar haalde als een soort begeleidingsband voor zijn eigen ego, blijft een stroom aan studio- en live-cd's van Asia verschijnen en eerlijk gezegd zijn ze allemaal even bloedeloos en ongeinspireerd. Het zal vast een riante hypotheek bekostigen, want muzikaal is niets anders meer dan het uitmelken van het oude concept, met dien verstande dat Downes nu geheel aan de touwtjes trekt. Nu is het weer een live-cd met een concert uit Cambridge. Alle bekende songs staan erop, Downes staat wel heel erg vooraan in het geluidsbeeld en zijn zang wordt steeds slordiger en onvaster. Het geluid is verder prima, maar dat is bij lange na niet voldoende. Dit Asia recyclet alleen nog maar, en nog slecht ook.

Uriah Heep is juist weer helemaal enthousiast. Na de Celebration-cd, waarop de oude krakers eindelijk ook in de studio eens met Bernie Shaw werden uitgevoerd, was er extra belangstelling voor de heren, die onder andere op Bospop lieten zien dan ze het nog steeds ongelooflijk leuk vinden. De titel van deze live-cd laat weinig te raden over: het zijn opnamen van één enkele avond, zonder correcties en van een redelijke kwaliteit. Maar het spelplezier maakt dat met gemak goed. De setlist met "July Morning", maar ook "Only Human" en "Free ´n´ Easy", is een fijne mix van oud en nieuw(er) met variatie ten opzichte van Celebration. De band heeft het naar zijn zin, het publiek eveneens. En ja, ik ook. Kijk meneer Downes, zo kan het dus ook....

Zeg er het uwe van...