En jawel, we hebben er weer eentje: een groepje jonge muzikanten die met verve de vroege jaren zeventig laten herleven. Het lijkt er verdacht veel op dat de immer in een eigen niche opererende fans van dit soort psychedelica of progrock in 2011 boven komen drijven. Met, afgaande op de diverse jaarlijstjes, Tame Impala als grootste naam van 2010. Maar aan het eind van het vorige jaar plofte ook Steeple op de mat, het officiële debuut van het Britse Wolf People. (Eerder brachten ze al Tidings uit, maar dat was een collectie eerder uitgebrachte singles en EP’s.) En guess what, volgens deze jonge gasten mag zelfs de dwarsfluit weer. Jaren nadat Jethro Tull en onze eigen ouwe helden van Focus en Golden Earring er furore mee maakten. Het aardigst van deze nieuwe lichting bands is dat ze geen moment klinken als een anachronisme (denk aan Kula Shaker die dat stigma maar niet kwijt raakte). Uiteraard valt er weinig origineels te vinden op Steeple, maar de inventiviteit van de liedjes, het overduidelijke spelplezier en het feit dat Wolf People meent wat ze doen, maakt dit in retrospect een van de aardigste albums van 1972. Eh, 2010.
mij=JagJaguwar / Konkurrent
4 reacties