Obscura – Omnivium

Het Nederduitse gezelschap Obscura sloeg al een aardige deuk in een pakje boter met Cosmogenesis. Hoe dan? Door akelig technisch spelinzicht, door te spelen met verschillende genres en door een naadloze overgang van progrock, deathmetal, blackmetal en grind in songs met een kop en een staart. Sinds Pestilence zijn er in Nederland maar weinig artiesten geweest die op zo’n hoog niveau wisten te musiceren. Allez, nu is er dus opvolger Omnivium en volgens mij lacht de band zich rot om de lovende recensies die het om zijn oren krijgt. Waar het op neer komt is dat Obscura alles kan maken. Jazzy basloopjes, mathcore-gitaarwerk, krijsende grunts, blackmetal-vocalen en progrockachtige soli, Obscura trekt alle registers gewoon open alsof het niets is. Moeten we het dan nog hebben over het hypernerveuze karakter, de akelige blastbeats of de hemelse koortjes? Welnee joh! Laat je gewoon totaal overrompelen door de vele invalshoeken van een band die, als ik dat zo hoor, alle mogelijkheden open houdt voor vernieuwing. Van Obscura kunnen we de komende jaren nog heel wat opzienbarend werk verwachten. Let maar eens op! Kruis aan op wat van toepassing is op Obscura (en je blijft aankruisen): dissonant, eclectisch, verrassend, monsterlijk goed, bizar, onheilspellend, gruwelijk en of absurd. De gitaarsoli zijn in elk geval de beste die ik sinds lange tijd gehoord heb.

mij=Relapse