Coldplay - Mylo Xyloto

Ik zie voor me hoe het gegaan is. Ik heb in mijn jeugd ook piano gespeeld. Chris Martin raakte verslingerd aan Peter Allen's wereldhit "I Go To Rio" uit 1976. Net als ik. Want in het origineel zit zo'n heerlijke Scott Joplin-kroegpiano in die nét niet vals is. En die akkoorden hoor je nauwkeurig gekopieerd terug in de eerste, prettige single "Every Teardrop Is A Waterfall". Maar er ontbreekt wel iets aan, ondanks de aparte doedelzak-achtige gitaarpartij. Dus ik luisterde "I Go To Rio" eens terug. En wat blijkt: eigenlijk draait dat nummer om Charles Larkey's basgitaar! Nou kan Coldplay best gedenkwaardig basgitaar spelen, denk pakweg aan "Violet Hill" en "World Turned Upside Down", maar ook op de rest van Mylo Xyloto staat helaas weinig funkys. Mylo Xyloto is een voorspelbare plaat geworden, ondanks zijn pretenties en hoopvolle teksten, maar ook een logisch, synthesizer-gericht vervolg op Viva La Vida en diens zusterplaat Prospekt's March. Wederom zo'n Brian Eno-productie, beter dan X&Y, maar iets minder groots dan Viva La Vida. Ik tel drie korte instrumentale introotjes gespreid over het album, drie gedragen langzame nummers met een zeehond-achtig zanguithaaltje op zijn tijd, zes snelle vrolijke liedjes (mijn favoriet is "Don't Let It Break Your Heart"), één akoestisch-intiem probeerseltje ("U.F.O.") en tot slot één mengsel van die laatste twee soorten liedjes: "Up with the Birds" dat deels door Leonard Cohen geschreven is - ik hoor het er niet aan. Coldplay is uitgegroeid tot een wereldberoemde superband, maar blijft voor mij vooral die best aardige rockband die zelfs mijn tantes mooi vinden. Ook al beklijven hun liedjes bij mij dit keer helemaal niet meer (ook het veelgeroemde "Charlie Brown" niet) en zijn op www.coldplayfans.nl tegenwoordig de lievelingsbands van forumposters al jaren interessanter dan Coldplay zelf, de b-kanten van Coldplay kunnen intiemer zijn dan menig indie-project op deze muziekweblog. Ik vraag me af of zoiets nog kan met Coldplay. Met Mylo Xyloto zijn meer belangen gemoeid dan met zowat elke andere cd dit jaar. Geloof de kop boven dit Volkskrant-artikel vooral niet: contractueel zit de wereld nog wel met een paar Coldplay-albums opgescheept. Maar zo rampzalig is dat ook weer niet met deze kwaliteit. Tenzij de band meer nummers à la "Princess of China" met Rihanna gaat opnemen, want die zijn voor zowel mijn tantes als hun dochters oervervelend.

Vergelijk voor de grap even deze twee Belgische recensies:
http://www.goddeau.com/content/view/9684
http://www.cuttingedge.nl/music/reviews/329435-coldplay-mylo-xyloto-

mooi stukkie bij Goddeau, al was A Rush of Blood natuurlijk ook al een soort Josti-band muziek. (La Vida was dan weer wél aardig)

al typende bedenk ik me dat die echte troll-reactie-thread/t-s alweer een hele tijd geleden (letter/fig) zijn hier..

Zeg er het uwe van...