Sóley – We Sink

Het kristallen gebouw dat in de verte schittert, en de veelkleurige lampen doen iets geweldigs met de zacht vallende regen. Het is koud, een opstekende wind fluit diagonaal over het plein, en ik heb spijt dat ik niet mijn pet op heb om de handschoenen en das bij te staan. Gelukkig zijn we er al bijna. Is dat de rij? Voor haar? Wat gebeurt er nog meer… Björk? Nee, die is op een andere etage, en volgens mij ook niet vandaag. Wie speelt hier nog meer dan? Nu alleen zij. In de grote zaal? Nee, in Kaldalón. Jemig, wij kunnen echt er nooit meer in…er zijn zeker 200 mensen hier voor ons! Nee, er zijn 200 mensen voor jullie, want wij hebben persdingen. Heh wat ben je toch vervelend, en wij dan? Lees het stukje maar, en regel de CD. Hoe heet die dan? We Sink. Wie…Zink? Zinken. Je weet wel, water en zo. Oh, ah, ja. Ik ga naar binnen, sterkte. Het is afgeladen vol, bloedheet en muisstil hier. Verrassend licht. Ik zit op de trap, ze rammen het publiek er echt in. Het wordt heter en heter; een klein blond meisje met toetsen en gitaar, met een reus op percussie. De reus is bedeesd en gecontroleerd, het meisje enthousiast. Ze vertelt verhalen, dit meisje. Fantasie en werkelijkheid worden verstrengeld en met pastel op grote doeken geschilderd. Sommige verhalen zijn leuk, sommige zijn eng… Maar niet te eng. Het kinderstemmetje gaat niet heel ver het duister in. Dat had wel gemogen.

mij=Morr / Konkurrent