Ik snap het wel. Na jaren sappelen in de marge wil de gemiddelde rauwe, ruige rockband ook wel eens een paar centen verdienen. En nemen ze het maar op de koop toe dat ze daarmee subiet overbodig zijn geworden. Zie The Kings of Leon. Een enkele keer is de band slim genoeg om, op dat punt aangekomen, te stoppen. Zie The White Stripes. Zeldzamer zijn acts die de overgang wel aan kunnen en ook met een min of meer slick studiogeluid relevant blijven. Zie, jawel, The Black Keys. Want Dan Auerbach en Patrick Carney zullen weliswaar nooit gaan klinken als de gemiddelde Voice of Holland-deelnemer, de rafelranden en roestplekken die op hun eerste platen te horen waren, komen nooit meer terug. Gebleven zijn de inventiviteit, invloeden uit psychedelica en proto-hardrock en uiteraard de basis: vuige blues. Maar de koortjes klinken beter dan ooit, de handclaps en analoge synthesizers bijna alsof ze van glamrockers zijn overgenomen, het gitaargeluid alsof Blue Cheer terug is en de liedjes alsof ze er altijd geweest zijn. Van opener “Lonely Boy” tot afsluiter “Mind Eraser”, Auerbach en Carney hebben op de valreep elf van de mooiste nummers van het jaar afgeleverd. De bonus: El Camino zorgt ervoor dat blues na jaren weer de overstap naar het grote publiek kan maken en toch opwindend blijft.
Mij=Nonesuch / Warner
[inside joke] O, ik zie nu pas dat ze ‘relevant’ zijn. Geen wonder dat ik de hype niet begrijp. 😉 [/inside joke]