De vier mannekes in het bed op de hoes zien er niet al te fris uit. Daar had wel wat meer koffie in gemogen. Vooral omdat de muziek die The Postelles maakt, een fris karakter heeft. In eerste instantie dacht ik dat hun doel was om de Britpop weer uit de modder te trekken. Ik meende namelijk invloeden van The Libertines en Arctic Monkeys te horen, maar dan met een Beatlesfeel. Het is in opener “White Night” echter al duidelijk dat ze uit New York komen, deze stad is namelijk het decor. Uit deze stad wisten ze Albert Hammond Jr. te strikken voor de productie van vier nummers. U weet wel, de gitarist van The Strokes. Ook al eens zo´n fris bandje. Het is overigens al verwonderlijk dat het tot dit debuutalbum is gekomen: een major bood ze een contract aan, maar voor het zover was, waren ze alweer gedropt. Gelukkig vonden ze een nieuw postadres en zo vonden twaalf liedjes hun weg naar deze schijf. De hoogtepunten zijn het opgewekte “Stella”, al zal het lijdend onderwerp Stella daar zelf anders over denken, en het afsluitende “She She”. Helaas zijn de meeste Postellessongs aan de brave kant en ontbreken er, op die twee nummers na, uitschieters. Ik vrees op basis van dit debuut geen gouden toekomst voor dit viertal, maar ze kunnen tegen een stootje. Ik wens ze dus alle succes met de opvolger, die er ongetwijfeld gaat komen.
mij=1 Records / Bertus
4 reacties