Asia is zo langzamerhand het vehikel geworden voor Geoff Downes' eigen variant op middle of the road. Hij doet alsof hij nieuwe nummers heeft geschreven, zet de zang en moddervette toetsenpartijen nóg iets verder naar voren dan de vorige keer en daarna komt de rest nog eens aan de beurt. Maar die songs zijn slappe aftreksels van de bombast waar Asia ooit groot mee werd. Inventief drumwerk? Nou nee, niets dat niet geprogrammeerd had kunnen worden. Gitaarsolo's? Meestal mag Steve Howe de lijn van de toetsenpartij naspelen, als de solo tenminste niet aan de toetsen voorbehouden is. Laat u niet voor de gek houden door de video hieronder. “Face On The Bridge” is een van de weinige tracks die nog een voldoende haalt. Geoff Downes is Asia, de rest is vulling. Net als deze cd. En tenzij Asia nog iets heel bijzonders gaat doen, is dit de laatste keer dat ik woorden vuil maak aan Geoff Downes' speeltje.
mij=Frontiers / Rough Trade
Jee… ik was er al bang voor! Wat me nog het meest bedroeft hieraan is dat een eigenzinnige muzikant als Steve Howe dit laat gebeuren met zijn gitaarspel. Tuurlijk heeft dat iets met geld te maken maar die man kan op zoveel manieren geld verdienen en daarbij wél gehoord worden…