Bij het verslag van Walk The Line noteerde onze verslaggever dat Trippple Nippples een band als Sleigh Bells overklaste, doordat de muziek een drukkere chaos is. Debuutplaat Treats uit 2010 heb ik overgeslagen, maar na alle toegezwaaide lof ben ik – overklast of niet – toch wel benieuwd nu de band voor het eerst op Lowlands staat. Afgezien van de metalsound en de vele pistoolsamples vind ik veel tracks op Reign of Terror iets weg hebben van The White Stripes. Maar dan met gelaagdere gitaren, afwisselend veraf of dichtbij in de mix. Het eerste nummer “True Shred Guitar” begint keihard, maar verderop krijgt Alexis Krauss ruim de gelegenheid om schattige zangeres te zijn, in plaats van krijsbeest. Waar ik door alle recensies een soort Crystal Castles-achtig schreeuwduo verwacht had, zijn nummers als “End of the Line” en “Leader of the Pack” echt geen muziek om moshpits op te bouwen. Als ik de Pipettes-achtige zang in single “Comeback Kid” zo hoor, kan ik het echt niet eens zijn met de mensen die Reign of Terror zo luid en compromisloos vinden. In “You Lost Me” geeft Krauss nota bene 'teenage metal heads' een veeg uit de pan dat treuren geen mode is voor hen die het echt moeilijk hebben! En zo zit er onder alle geveinsde ruigheid een hoop schoons. “Road to Hell” en “Never Say Die” zijn mijn favorieten door hun shoegaze-achtige sound.
mij=Sony
4 reacties