Burning Hearts – Extinctions

Onlangs was ik weer bij mijn vriend de tandarts voor de jaarlijkse controle. Het is meestal een kwestie van even kijken en je mag weer gaan. Helaas mocht ik dit keer een vervolgafspraak maken, omdat een oude vulling niet meer deed wat ie moest doen. Op het moment dat ik een paar weken later hulpeloos achterover lag in die stoel, was ik mij aan het bedenken hoe dit nou kon. Plots wist ik het: het komt van te zoete muziek waar mijn gebit en met name de vullingen niet tegen bestand zijn. Nou kan ik heel wat zoetere muziek bedenken, dan die te vinden is op Extinctions van het Zweedse Burning Hearts, maar toch is dit een gevaarlijk product. Eigenlijk was het niet echt nodig geweest, want in de basis is dit kwartet de Of Monsters And Men van Finland, maar er is iets helemaal mis met het geluid. Alles is door een machine gehaald om er net iets gladder uit te komen. De stem van Jessika Rapo is op zich niet echt vervelend, maar die echo op haar stem en al het rauwe dat er afgehaald is: vreselijk. En dan heb ik het nog niet eens over de muziek. Een nieuwe bandnaam, je verleden ontkennen, een échte producer en dan komt het misschien nog wel goed. Dit album wil ik echter nergens meer horen.

mij=Shelflife