Er zijn genoeg nietszeggende albums die nietszeggende recensies verdienen én krijgen, simpelweg omdat er niet veel over te zeggen valt. Maar I Got You On Tape stelde me voor een probleem. Mijn pen weigerde aanvankelijk, terwijl de band zo slecht niet is en me na een week luisteren nog niet verveelde. De Denen maken in band-opstelling elektronische muziek met een rock-touch, het type synthpop dat in het verleden Depeche Mode succes bracht. De liedjes klinken weliswaar bekend, maar zeker niet afgesleten. Je had ze misschien al op tape, maar die heb je dan wel een hele tijd niet meer gedraaid. Een voordeel daarbij is de zanger. Ik verwachtte een donderende bariton, zoals bij Editors of Hurts, maar vergeleken daarmee klinkt hij aangenaam bedeesd, en eerder als de frontmannen van Cherry Ghost en Minus The Bear. De liedjes grooven ondertussen in mid-tempo, met heen en weer springende synthbaslijnen. De atypische songs zijn het leukst. Zo is de albumtitel “Church of The Real” (waar God een DJ is) bijzonder toepasselijk in “Song For Euros” en “Springsteen”. De stemming is daar gewijd, met massieve, galmende akkoorden. Vreemde eend in de bijt is het scherpe “Beneath A Cloud” dat begint als chillwave gone seventies-porn, om vervolgens in een vocoder te ontsporen. Nog wat meer van zulke psychedelische uitspattingen zouden I Got You On Tape wat spraakmakender maken.
mij=Friendly Fire
4 reacties