Sinds mensenheugenis komt er keurig om de drie jaar een nieuw album van NOFX uit en niemand die daar nu echt wakker van kan liggen. Ook de band zelf weet inmiddels wel hoe de zaken er voor staan, getuige het feit dat de laatste tour gewijd werd aan het integraal spelen van het 18 jaar oude magnum opus – die term slaat natuurlijk nergens op bij zo'n band, maar ja – Punk In Drublic. Maar het kan altijd erger, zoals Fat Mike pijnlijk meldde in de Melkweg: “Bad Religion's All Time Top 5 may be better than ours, but at least our last five records did not suck”. Maak daar gerust de laatste zes albums van, want ook Self Entitled zuigt zeker niet. Muzikaal valt er weinig te zeggen, anders dan dat het precies is wat je verwacht, hooguit met wat minder ruimte voor luchtige trompetjes en tierlantijnen. Ook qua thematiek valt er minder te lachen en is de teneur opvallend melancholisch. Met behoorlijk zware (autobiografische) onderwerpen als drugsverslaafde moeders (“She Didn't Lose Her Baby”) of echtscheidingen (“I've Got One Jealous Again, Again”) is de toon zelfs behoorlijk zwaar, terwijl o.a. het wat gedateerde “Ronnie & Mags” en de goed gevonden openingstrack “72 Hookers” flink aangezette politieke statements zijn. Wat dat betreft is er toch best een hoop veranderd sinds de tijd dat er vooral over drank en sex gezongen werd, al lijken de liedjes uit die tijd vooralsnog (vreemd genoeg) meer eeuwigheidswaarde te hebben.
mij=Fat Wreck Chords
4 reacties