Notice: Function _load_textdomain_just_in_time was called incorrectly. Translation loading for the simple-lightbox domain was triggered too early. This is usually an indicator for some code in the plugin or theme running too early. Translations should be loaded at the init action or later. Please see Debugging in WordPress for more information. (This message was added in version 6.7.0.) in /home/fileunder/domains/fileunder.nl/public_html/wp-includes/functions.php on line 6131
Mannheim – Super-Empowered – File Under: New Music

Mannheim – Super-Empowered

Mannheim - Super-EmpoweredAh fijn. Eindelijk weer eens een plaatje waar ik ongegeneerd een aantal superlatieven uit de kast kan trekken. Want je kunt een recensie wel scherp willen formuleren met flamboyante en exotische teksten, maar dan moet er wel echt aanleiding voor zijn. Mannheim – uit eigen land – flikt het ‘m met het debuutalbum Super-Empowered, dat volgens Google translate vertaald kan worden met ‘super bevoegd’ – maar ik weet niet of ze dát bedoeld hebben. Super krachtig, dat zeker. Deze mannen – afkomstig uit het opgedoekte DNRWAYF – maken een soort polyritmische headbangjazz met aanstekelijke grooves. Alsof je Meshuggah samen met Jaga Jazzist en het Noorse Shining door een blender gooit, vast ook geïnspireerd door grootmeesters als Zu of John Zorn. Maar naast deze jazzy math-rock hoor je ook flarden post-rock doorsijpelen, dat soms doet denken aan bijvoorbeeld And So I Watch You From Afar (“Invisibility” bijvoorbeeld). Gelukkig wordt het geen herhalend stijltrucje. Door goed af te wisselen en ook momenten van rust te pakken blijft het album over de gehele linie boeien. Daarnaast is het knap hoe de instrumenten mooi in evenwicht zijn gebracht in deze door René Rutten (The Gathering) geproduceerde plaat. Het pompende riff- of stoempwerk wordt bijvoorbeeld evenredig verdeeld tussen de leadgitaar, basgitaar en de saxofoon. Natuurlijk zijn er wel de momenten voor saxofonist Otto Kokke om solistisch los te gaan zoals hij dat ook doet bij Dead Neanderthals, maar het is gedoseerd. Zo blijft het toch ook heerlijk om af en toe die overstuurde saxofoon te horen, die bijvoorbeeld op “Beast” net klinkt als een gemeen lachend duiveltje. Het wordt mijn nieuwe lijflied denk ik. “The Filth” klinkt vuil en opgefokt, “Predator” is een sluipmoordenaar en “Trojan” kruipt subtiel als een parasiet onder je huid. Prima benamingen dus voor deze instrumentale meesterwerkjes. Dan schieten superlatieven eigenlijk nog te kort voor zo’n droomdebuut, maar je kunt het ook gewoon een beest van een album noemen. Mannheim heeft hier massief goud in handen.


mij=Eigen beheer

4 reacties

Laat een antwoord achter aan Anoniem Reactie annuleren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Terug naar boven