Bands die precies doen wat je ervan verwacht, daar zijn er genoeg van. Ik waardeer het dus wel als nieuwe wegen gezocht worden. Het Canadese Born Ruffians is niet zo van de gebaande paden en probeert stromingen bij elkaar te brengen. Opener “Needle” vraagt om een vreemd dansje. Landgenoten Vampire Weekend lijken niet ver weg. Op het aansluitende “6-5000” is het moeilijk dansen. Ik moet wel wat aan The Strokes denken, inclusief elektronica. Van “Ocean´s Deep” moet ik ook vrolijk worden, althans dat gevoel heb ik. Een beetje à la The Kooks. En dat stoort me eigenlijk enorm. Ik wil zelf bepalen hoe ik me voel. Born Ruffians probeert het wel op Birthmarks, maar ik word er een beetje onpasselijk van. Alsof ik teveel van de Engelse drop gesnoept heb: lekker, maar al snel wordt je door het zoetgehalte wat misselijk. Hier had ik het bij kunnen laten, maar dan komt er ergens halverwege “Rage Flows” voorbij. Nu worden de speakers ook misselijk. Het idee was waarschijnlijk om er een ruig randje aan te geven, maar het is niet om aan te horen. Nee, Birthmarks is niet mijn ding. En nee, ze staan niet op Le Guess Who.
mij=Yep Roc
4 reacties