De Californiërs van Gardens & Villa blijven met curveballen gooien. Hun titelloze debuut was een anoniem doolhof, en met het verschijnen van Dunes wordt de puzzel er niet makkelijker op. In eerste instantie lijkt het album stukken toegankelijker. Liedjes als “Domino” en “Colony Glen” stoeien met ouderwetse elektronica, en doen denken aan de vroege synthpop-experimenten van Robert Palmer. De vocalen zijn hier dan wel veel ijler, het blinkende yacht rock-sfeertje van deze gladjakkers is er niet minder smooth om. Een ritje op de “Bullet Train” voert ons vervolgens langs Vampire Weekend en Steely Dan. Maar net als de band in “Echosassy” al te retro lijkt te worden, treedt er een verwarrend effect op. Ik begon het ene liedje in het ander te horen, een effect dat zich als een regenboogkleurige olievlek elke volgende luisterbeurt uitbreidde. Klinkt als een kritiekpuntje, maar dat is het dit keer niet. Met ijkpunt “Minnesota” trekt de band de luisteraar voor het eerst hun eigen wereld binnen. Het is een onvergetelijk rustpuntje in een caleidoscopisch spiegelpaleis. ‘I’ve got a number, and I’m calling it up.’
mij=Secretly Canadian/Konkurrent
4 reacties