Je zou kunnen zeggen dat er in de muziek tegenwoordig veel te veel nieuwe releases uitkomen, net zoals dat voor films schijnt te gelden. Maar dat er zelfs binnen enkele maanden twee verschillende bands onder dezelfde naam met een debuutalbum komen, dat is echt het toppunt.
Voor wie de synthpop-nazomerhit “Sunny Days” kent (met de ‘beauty mutants’-videoclip), hierbij gaat het dus om de mellow-dance-Patterns die hun wortels in Costa Rica hebben, met zangeres Michelle Gonzalez als stralend middelpunt. Deze Patterns maakt Allure-achtige electropop waarin de zon altijd schijnt. Hun album Dangerous Intentions staat er vol mee. Opener “Burning Man” heeft een paar van die gitaarlicks die Nile Rodgers uit een mouw heeft laten vallen en zo staan er nog een paar van die tracks die klinken alsof Lily Allen en Two Door Cinema Club samen een band zijn begonnen. Je zou zo geloven dat het uit Frankrijk komt, met die funky baslijntjes en die Alan Braxe-achtige synthesizers. Laat die zomer maar komen!
De ándere Patterns, een kwartet uit Manchester, heeft juist een mooie, introspectieve mijmerplaat gemaakt. Waking Lines staat vol met echoënde gouden gitaarlijntjes die melancholiek rimpelen in het water, terwijl de zanger(es?) statig zingt zoals de band Delays dat doet. Hoewel ik in andere recensies ook referenties als Cocteau Twins en Animal Collective tegenkom zou je het ook een soort Coldplay zonder de stadionpretenties of hits kunnen noemen, want de galmproductie en wohohoho-vocalen (“Street Fires”) zijn wel erg doordringend. Late-avond-liedjes als “Our Ego” en “Climbing Out” doen daarentegen denken aan shoegaze. Ik ben benieuwd hoe deze band akoestisch klinkt. Eigenzinnig zijn ze zeker, gezien het deel op hun website voor de ‘redding van Manchester’…
mij=Patterns & Melodic
4 reacties