De metalige ritmebox-klanken waarmee Electric Ocean opent, passen goed bij de bandnaam. Het instrumentarium van Scraps is ongetwijfeld stokoud. Een collectie halfgesmolten keyboards, nog net geschikt om een paar akkoorden voort te brengen, als de toetsen ten minste niet blijven hangen zodat het demo-riedeltje wordt opgestart. Een leuk beeld, en de DIY-knutselvreugd is Laura Hill (aka Scraps) gegund, maar uiteindelijk gaat het er toch om wat je met je verzameling afdankertjes doet. Scraps mist echter de poëtische verwondering van de vergelijkbare Micachu. Hill klinkt niet cool ongeïnteresseerd, maar verveeld én vervelend. Dat maakt Electric Ocean na het hoopgevende begin al na een minuutje of vijf tot een wegwerpartikel. Zelfs de soundtrack van een Teleac-cursus over de microcomputer was hier niet van vooruitgegaan. Het zou al geholpen hebben als de armoedige armoedige vocalen wat variatie hadden vertoond; wat samenzang, of een jongen-meisje-duetje. Een zeldzaam lichtpuntje is de titeltrack. Radicaal vals dreunend pompt een baslijn even de crap uit de scrap.
mij=Fire/Konkurrent
4 reacties