Toen in 2010 zanger Steve Lee verongelukte zag het er somber uit voor de toekomst van het Zwitserse Gotthard. Een erfenis van negen studio-albums en bijna twintig jaar is per slot van rekening een zware last voor elke nieuwe zanger. Australiër Nic Maeder durfde het aan en Bang! is het tweede album waarop hij te horen is. Het moet gezegd dat hij het er goed vanaf brengt. In zanglijnen en stem is hij een opmerkelijke mix tussen David Coverdale en… Robbie Williams. Een tikje generiek, maar niettemin een prima zanger. Gotthard is natuurlijk een band die ook redelijk generieke hardrock maakt, dus het past best. Maar vergis je niet, generiek betekent in dit geval zeker niet dat het slecht is. De songs zijn vrolijke niets-aan-de-hand-hardrock en drijven op fijne riffs en meezingbare refreinen. Daar is niks mis mee. Gotthard is wel te vergelijken met TNT of Europe: de songs zijn veelal degelijke poprocksongs, en in feite hangt het van de productie af of ze als ‘wat gladjes’, ‘best aardig’ of ‘helemaal niet verkeerd’ aangemerkt kunnen worden. Het is soms wel erg poppy voor de doorsnee hardrocker, luister maar eens naar “Feel What I Feel”, waarin in feite slechts de gitaren nog vaag herinneren aan hardrock en de ballad “C’est La Vie” is een beetje de “Carrie” van Gotthard. Daar staan genoeg fijne songs tegenover, zoals de pompende rocker “I Won’t Look Down” en de gedurfde, onverwacht lange afsluiter (elf minuten!), de ballad “Thank You”. De productie is van gitarist Leo Leoni en Charlie Bauerfeind, bekend van veel Duitse hardrockbands én Saxon. Er is ook nog een Nederlands tintje: de mix is namelijk gedaan door een bijna vaste kracht in Gotthard-land, engineer Ronald Prent, in de Hilversumse Wisseloord Studios. Het resultaat is goed in balans en leidt tot een album vol ongecompliceerde hardrock. Volgens mij is dat precies wat ze voor ogen hadden.
mij=G-records/PIAS
4 reacties