Mastodon was een van de bands die er voor zorgde dat ik weer wat meer zin kreeg in metal. De interesse daarvoor was zo tegen het eind van mijn twintiger jaren duidelijk afgenomen. Remission (2002) kwam op zijn zachtst gezegd nogal binnen waarna me bij Leviathan de bek open viel. Zo wilde ik het horen! Met het feit dat ze op de opvolgende platen Blood Mountain en Crack the Skye nog wat meer progressieve rockinvloeden verweefden in hun songs had ik totaal geen problemen. Ook de nieuweling Once More ‘Round The Sun is weer een puike plaat. Het is misschien wel de meest melodieuze plaat van Mastodon tot nu toe. Dat komt voor een deel zeker ook doordat drummer Brann Dailor meer zingt dan voorheen. Maar de harde kern van Mastodon gaat natuurlijk nooit verloren. Door de afwisseling tussen Dailor (refrein) en Hinds (couplet) krijgt een track als “Halloween” juist extra dynamiek. Hinds heeft doordat hij wat minder zingt ook meer focus op zijn solowerk wat weer een winstpunt oplevert. Erg gaaf is “Aunt Lisa” waarin je na een razend venijnige roller coaster ride getrakteerd wordt op pesterige ‘He Ho Let’s Fuckin’ Go / He Ho Let’s Get Up And Rock’n’roll’-koortjes door een stel cheerleaders. Zo’n rare streek past wel bij Mastodon anno 2014. Het erop volgende “Ember City” is ook van hoog niveau met heerlijk meezingbare refreinen. De manier waarop Mastodon hier de voorhamer combineert met melodie en likkebaardende technische finesse kent bijna zijn gelijke niet. Zo gaat Once More ‘Round The Sun voor mij na verloop van tijd voelen als de uitgekiende balans tussen de drie albums die Mastodon hiervoor afleverde. Dat het vaarwater daarbij allesbehalve rustig is, maar een kolkende oceaan lijkt me logisch.
mij=Reprise
4 reacties