Vorige maand recenseerde ik al de single van Eindhovense grassroots-muzikant Woody Veneman. Dit keer is de beurt aan Tigre Blanco. Vanuit de aanstekelijkheid van ene Ad van Meurs alias The Watchman, heeft Eindhoven al heel wat bandjes en artiesten voortgebracht die meer met folk, blues en country hebben, dan met speedrock, psychedelica en stoner. Ik noem maar de Johnny Cash-tribute band Def Americans. Is ook niet zo gek, want Eindhoven heeft een roemrijk verleden als rockabilly-, psychobilly- en rock & rollstad. In de jaren ’50 waren het de in Duitsland gelegerde soldaten die in Eindhoven gingen stappen en de lichtstad trakteerden op muziek van thuis. De band rondom Quintijn Lohman omschreef hij zelf als duistere gypsy soul met een rauwe twist. Eigenlijk heeft hij daar wel een punt. Met een timbre als dat van Peter te Bos schrijft Lohman songs die een mix van flamenco, texmex en countryblues zijn. Wat minder zwartgallig als Barry Adamson of een Knoxville Girls, maar weer swingender dan Denvis & The Real Deal. Of dat moet door de achtergrondvocalen komen. Twan van Gerwen tekent voor het gitaarspel. We kennen hem van Beef en van Tree Funk Concept, en ik moet zeggen dat ik weinig mensen ken in Nederland die technisch begaafder zijn dan hij. Pas na vier nummers komt Tigre Blanco op dreef. Pas dan graaft Lohman zich meer in de Americana, de weemoedige klanken en het typische Calexico-geluid dat allang niet meer voorbehouden is aan wat zweterige Amerikanen aan de Mexicaanse grens. Naarmate Lohman zelf ouder wordt moet je deze plaat zien als een proeve van bekwaamheid. Tigre Blanco gaat alweer een tijdje mee, maar pas nu lijkt Quintijn de juiste verhaallijnen en sfeer gevonden te hebben die hij overtuigend kan brengen. Niet de hele plaat is nog de moeite waard, maar het lef om meer eigenheid te tonen pakt goed uit. We mogen dus heel wat prachtsongs van die lange blonde gozer uit Eindhoven verwachten.
mij=Outlaws In Charge