Onlangs zag ik de uit New Orleans afkomstige Benjamin Booker (1989) en zijn band op de BBC bij Later with Jools Holland. Het leek allemaal zo simpel wat hij daar neerzette, maar ondertussen bevatte dat ene nummer dat hij speelde (“Violent Shiver”) ongelooflijk veel muziekgeschiedenis. Dankzij mannen als Booker is het duidelijk dat de blues leeft. Misschien niet altijd meer als de blues zoals die ooit ontstond, maar in een wat hippere garagerockvariant. Hij zingt en bezweert de gitaar alsof de duivel hem op de hielen zit. Die duivel wordt verbeeld door de drums die in hoog tempo beroerd worden en de spanning wordt opgevoerd door de bas- en orgelpartijen. Her en der gaat het tempo omlaag, maar het is een rustpauze die erna weer tot ontploffing komt. Er is geen houden aan. Booker zet zich met dit debuut op de kaart en hij houdt helden als Robert Johnson en Jimi Hendrix in ere. Ook laat hij wat mij betreft wat recentere helden als The Black Keys en Jack White even horen hoe het ook alweer moest. Binnenkort te zien op Le Guess Who-festival. Ik kan me niet anders voorstellen, dan dat hij daar ondanks de sterke concurrentie indruk gaat maken.
mij=Rough Trade