Er zijn bands wiens muziek je uit duizenden herkent. De band The Hidden Cameras, rond de Canadees Joel Gibb is er wat mij betreft zo’n eentje. De stem van Gibb wordt standaard voorzien van een lichte echo dat in combinatie met het ruimtelijke geluid dan klinkt alsof het in een kerk is opgenomen. De popliedjes zijn meestal vrolijk van toon en opvallend is dat de liefde voor het gelijke geslacht bezongen wordt, zoals u als u dit niet wist aan de hoes al wel had kunnen zien. Als ik Age, hun zesde album sinds 2001 draai, is er meteen een stuk herkenning: al eerder genoemde kenmerken zijn er. Niets staat een fijn resultaat meer in de weg, of ik moet gaan zeuren dat het weinig vernieuwend is. Die vernieuwing komt er halverwege in “Afterparty” met dub en maakt zelfs dat, als dit het eerste nummer is dat ik na een dag werken hoor, ik me afvraag wat ik ook alweer in de cd-speler gestopt had. The Hidden Cameras dus, en het gaat hierna nog verder mis met disco en elektronische experimenten. Jakkie, Gibb lijkt de weg helemaal kwijt. Nee, zo wil ik het niet. Er is een tijd van komen en een tijd van gaan, misschien moest hier maar eens een punt achter gezet worden voordat er een totaal vreselijk album uitkomt.
mij=TCBYML