Op de dag dat ik deze recensie wil schrijven overlijdt Jack Bruce. Met de kenmerkende riff van “Sunshine Of Your Love” zou hij Black Sabbath hebben geïnspireerd om zich vast te bijten in een zwartgallig genre dat later als hardrock de boeken inging. Pallbearer uit Arkansas zag met hun debuut Sorrow And Extinction in 2012 Jack Bruce en Cream als absoluut vertrekpunt. Een beetje stonermetalband verwijst maar wat graag naar Black Sabbath en het werk van Ozzy. Een vertragend element moet zorgen voor loodzware passages, oerriffs en onderhuidse spanning. Zet je een man als Billy Anderson van Sleep achter de productietafel, dan is je logge, bezwerende huisstijl al afgebakend. Het grote verschil tussen het debuut en Foundations Of Burden is dat de heren een grote variatie aan riffs voorschotelen en de songs meer om de meeslepende melodieën van de vocalen draaien. Deze plaat is geen gemakzuchtige kracht van de herhaling meer. In die zin zet Pallbearer zich af van Sleep’s Jerusalem. Dat mag ik wel, want teveel stonerbands blijven maar al te graag hangen in een ellenlange jam van slechts twee riffs. Als het effect maar psychedelisch en bezwerend is. Tel daarbij een gitaarspel op dat bijna overeenkomt met het verhalende gepiel van Robert Smith van The Cure en je hebt opeens een verfrissend element te pakken voor een genre dat op sterven na dood was verklaard. In die zin legt Pallbearer als eerste band een directe link tussen wave en stonermetal. Een meer dan geslaagde poging.
mij=Profound Lore