The beauty and the beast, de kapotte stem van de oude zanger en het kristalheldere engelengeluid van de jonge zangeres. Johnny Dowd laat op zijn inmiddels twaalfde plaat (keurig elke twee jaar een nieuwe release) horen dat hij weet hoe het werkt. Zijn uit krassen en gekraak opgebouwde parlando laat hij op That’s Your Wife on the Back of My Horse contrasteren met de stem van Anna Coogan. In zijn begeleidingsband horen we uiteraard weer Willie B. op drums, maar verder bestaat de band deze keer alleen nog uit keyboardspeler Mike Edmondson. Naast de gitaar van Johnny Dowd (en het distortion-pedaal!) horen we nu vooral drumcomputers, synthesizers en analoge studio-trucs. Het lijkt er op alsof Dowd terug wilde keren naar het roestige geluid van zijn onovertroffen debuut Wrong Side of Memphis. Maar waar het daar vooral basale blues en singer/songwriterliedjes waren, horen we nu, achttien jaar later, electro, vuilnisbakkendisco, basale industrial en overstuurde rock ‘n’ roll terug. Het is er niet minder vuige en gemeen op geworden. De verhalen gaan nog steeds over moord, doodslag en gefnuikte liefdes, bij voorkeur opgetekend door in het hoofd van de protagonisten zelf te gaan zitten. Gearrangeerd als de folkliedjes op Wrong Side of Memphis zouden we een goede plaat in handen gehad hebben. Nu durf ik er niet meer dan het stempel interessant op te zetten. Benieuwd hoe hij dat live zal laten klinken.
mij=Mother Jinx Records