Eivør – Bridges

Aglaope, Aglaophonos, Leucosia, Ligeia, Molpe, Parthenope, Peisinoë, Raidne, Teles, Thelxepeia, Thelxiope zijn de namen van sirenen. Halfgodinnen uit de Griekse oudheid die met hun gezang zeelieden schipbreuk lieten lijden op de rotsen van de eilanden waar ze woonden. Daar kan in de eenentwintigste eeuw met gemak de naam van Faeröerse Eivør, of Eivør Pálsdóttir zoals ze voluit heet, toegevoegd worden. Niet alleen haar fysieke schoonheid is onbetwist, ze kroop voor een musical al eens in de huid van Marilyn Monroe, maar ze is anders dan haar ‘evenbeeld’ ook gezegend met een stem die je in verwondering doet afvragen waarom er in recenter jaren niet veel vaker schipbreuk geleden is op de rotsachtige kusten van de Faeröer eilanden. Misschien heeft het er mee te maken dat Eivør ondanks haar bijna bovenaardse schoonheid en betoverend mooie stem een mens van vlees en bloed is en geen wraakzuchtige halfgodin. En dat is een prettige bijkomstigheid. Want dat je genot moet bekopen met de dood da’s typisch iets voor Griekse geschiedschrijvers. Bridges heet het nieuwste album waarop ze haar betoverende vocalen en prettige mix van folk en pop met ons deelt. En Bridges is beslist geen straf om naar te luisteren. Het is een subtiel album met elektronische drums en spaarzame strijkarrangementen. In vergelijking met haar poppier vorige album Room doet de productie enigszins spartaans aan. Maar Bridges is een album dat zich langzaam ontvouwt. En zo zuigt Eivør je mee haar wereld in, een wereld die in alles de sfeer van het hoge noorden ademt. Hopelijk komt Eivør snel (weer) naar Nederland om ons live op nog intiemere wijze deelgenoot te maken van die wereld. Dan kan ik haar complimenteren met haar nieuwste album. Als ik durf tenminste. Want ik zeg nu wel dat Eivør een gewoon mens van vlees en bloed is, helemaal zeker weten doe ik het niet.

mij=Tutl