IJssalon Trio aan de Steenstraat in Arnhem was in mijn jeugd een begrip: een lekkerder Italiaans ijsje kon je echt niet krijgen in die tijd. Het Italiaanse trio Stearica maakt ook een heerlijke mix van bijzonder smaakvolle ingrediënten. Ik vind het een hele sterke variant op het wat sleets geraakte (instrumentale) post-rock-genre, dat hier heel behendig wordt vermengd met post-metal en math-rock. En altijd in de juiste dosering. Fertile, het tweede album van de band sinds het ontstaan in 1997, is een bijzonder gevarieerde trip. Dat begint al direct met “Delta” met speelse gitaarlijntjes die doen denken aan post-rockbands als Explosions in the Sky en God is an Astronaut. De scherpe breaks en tempowisselingen refereren dan juist naar een band als ASIWYFA, dat is nog duidelijker te horen op “Tigris”. “Halite” heeft ook dit soort ingrediënten, maar nog lekkerder wordt het als de bassen dan dik gaan lopen fuzzen en er stevige – bijna stoner-achtige – riffs op ons worden afgevuurd, waardoor het geheel ineens aan het magistrale Russian Circles doet denken. Met fenomenale drumpartijen worden nummers als “Bes” en “Geber” dan tot sublieme en goedgeplaatste hoogtepunten opgejaagd. Hoe vet wil je het hebben. Ook op “Nur” kun je behoorlijk headbangen, met geweldige breaks en behendig gitaarwerk, al is de schreeuwerige zang van Ryan Patterson (Coliseum) daar wat overbodig. Op “Amreeka” is het juist wat meer uitgesmeerd, met de zuchtende zang van Scott McCloud (Girls Against Boys). Ook de lange afsluiter “Shah Matis”, met Colin Stetson op sax, lijkt meer geënt op een langer uitgerekte jamsessie, zonder verrassende uitspattingen of tempowisselingen, maar wel met een sinistere of dreigende sfeer. Mocht je inmiddels uitgekeken zijn geraakt op het genre post-rock, probeer eens dit Italiaanse trio. Verrassend lekker.
mij=Monotreme