Een klein winterzonnetje breekt door de wolken. De grauwe polderlucht kleurt flauwtjes lichtblauw. De stem van Francesca Lago doet me glimlachen. Het lieflijke accent waarmee de Italiaanse haar Engelstalige teksten brengt maakt me een tikje weemoedig. Zangeressen met een accentje hebben (dankzij legende Nico wellicht?) bij mij al gauw een streepje voor. Het muzikale tapijt waarop Francesca wandelt doet een beetje aan de new wave van de vroege jaren tachtig denken. Een smaakvolle cello en dromerige gitaarlijnen geven Mirrors Against the Sun wat extra charme. Up all night, sun is rising, and near that neon light my thoughts are vain zingt Francesca. Haar dromerige indie-liedjes zijn niet ‘in vain’ maar verdienen een publiek, een groot publiek.
Mij = Urtovox/T3
File: Francesca Lago – Mirrors Against the Sun
File Under: winterdromen
[spotifyplaybutton play=”spotify:album:2R3w2JzUQ2ntmqdWaCzszO”]