Appie Kim
Liam Finn
Brett Anderson
The Black Keys
Micah P. Hinson
Willard Grant Conspiracy
Kathleen Edwards
Shearwater
Isobel Campbell
Mark Lanegan
Fleet Foxes
Tom Baxter
Markéta Irglová
Crossing Border 2008 - Vrijdag
Wel file, maar minder verlaat. Ons is een bijna perfecte Crossing Border-avond beloofd, die natuurlijk nog wel waargemaakt moet worden. Nog met onze jassen aan, zonder koffie na het eten, stormen we binnen bij The Swell Season: Glenn Hansard samen met Marketa Irglova, uit de muziekfilm Once. Het was een prachtig optreden, maar duidelijk is wel dat Hansard ondanks alles de frontman blijft, waardoor Irglova naar de achtergrond gedreven wordt en meer deel lijkt uit te maken van de band, dan dat ze dezelfde rol bekleedt als Hansard. Dat wordt pijnlijk duidelijk bij solostukjes van beide zangers. Als Irglova de gitaar opneemt en als voorvrouw bij de microfoon haar liedje mag zingen, is de zaal stil uit beleefdheid. Als Hansard vervolgens in zijn eentje zijn kapotte gitaar ter hand neemt en vanuit zijn tenen een erg ontroerend en indrukwekkend lied tot een climax brengt, is de zaal stil uit betovering. En dat is te merken aan het in eerste instantie obligate en daarna pas echt wervelende applaus. Hoe dan ook: heel erg mooi.
Glen Hansard
Kristin Hersh
Chad VanGaalen
Ra Ra Riot
Frightened Rabbit
Alela Diane
Carolina Chocolate Drops
Crossing Border 2008 - Donderdag
Op tijd vertrekken we richting Den Haag. We zijn er veel te laat. Files. Dat we op onze telefoon kunnen zien waar die files staan, maakt zelfs dat we bijna omdraaien, maar toch zetten we door. Bekenden sms'en waar we blijven. Wij zijn al lang blij dat we om negen uur dan toch ons polsbandje hebben. Frightened Rabbit, Ra Ra Riot en Alela Diane (met orkest) hebben we dan al gemist. Frightened Rabbit schijnt leuk geweest, Ra Ra Riot een andere versie van Los Campesinos! (en dus vind ik het jammer dat ik ze gemist heb) en Alela Diane was er met band. Wij stormen binnen bij Jaap Robben om nog naar een paar van zijn gedichten te luisteren, maar we zijgen pas echt neer als we ons in een overvolle schouwburg klaarmaken om naar Van Dyke Parks en Inara George te gaan luisteren.
Lees verder..Inara George
Van Dyke Parks
Crossing Border 2008 - Voorpret
Crossing Border is al jarenlang mijn lievelingsfestival van het winterseizoen. Goede sfeer, prima programmering, fijne mensen en een goede mix tussen muziek en woord. Elk jaar is het moeilijk kiezen wat te gaan bekijken en er is nog geen moment geweest waarop ik even niet wist wat ik moest gaan doen. Opnieuw ben ik, dit keer samen met Roy Santiago, voor File Under de designated reviewer van de avonden van CB en ik zal u laten lezen wat u zal missen: Crossing Border is op alle avonden uitverkocht. (Voor de dagprogramma's zijn er nog wel kaarten.) De organisatie van CB schotelt u dan ook niet de minste acts voor.
Alexander Hacke & Danielle de Picciotto - The Ship of Fools
Narrenschiff is een boek uit 1494, van de Duitser Sebastian Brant. Hij beschrijft een schip vol met narren en gekken dat over de Europese wateren vaart. Iedere gek staat voor een aparte afwijking, onvolmaaktheid dan wel een nare eigenschap. Kijk, dat zijn nou thema's die er om vragen om eens op muziek gezet te worden. En dat hebben Alexander Hacke, van Einstürzenden Neubauten-faam, en zijn vrouw Danielle de Picciotto, Amerikaans, veelzijdig kunstenaar maar residerend in Berlijn, gedaan. Het resultaat heet, vrij logisch, The Ship of Fools en is een interessante plaat. Sterker nog, voor deze plaat kunnen we het woord eclectisch weer eens uit de kast trekken. Want aangezien geen afwijking, onvolmaaktheid en nare eigenschap helemaal gelijk is, stuitert deze plaat alle kanten op. Van gevoelig tot Neubautiaans raggen zeg maar, zonder dat het een te geforceerd zootje wordt. Om de hele plaat is een voorstelling gebouwd, die het humoristische met het eclectische moet verbinden. Bij de plaat zit een "Making of" DVD, maar die is in mijn ogen minder interessant. Doordat ieder nummer apart toegelicht wordt, verliest het geheel zijn kracht. Gelukkig staan Hacke en de Picciotto op Crossing Border om het een en ander live voor het voetlicht te brengen, hopelijk zonder al te veel toelichting. Want dan staat deze gek in het publiek om van het schouwspel te genieten.
File: Alexander Hacke & Danielle de Picciotto - The Ship of Fools
File Under: Aan gekken geen gebrek...
Ben Folds - Way To Normal
'Stabiele mensen zijn boring' is een van de stelregels van een vriendin van mij. Daar moest ik even aan denken toen ik tot mijn verbazing een nieuwe Ben Folds-cd met de titel Way To Normal tegenkwam in de bakken van een cd-winkel. "Way To Normal"? Een bewuste schrijffout, 'to' in plaats van 'too'? Maar nee, Normal blijkt Normal, Illinois te zijn. En natuurlijk is wat Folds ons voorschotelt ook verre van normal. Nou ja, behalve in Foldsland. Dat wil zeggen ijzersterke melodieën met de piano als rotsvast middelpunt, de typische Folds-humor ('If there's a God he's laughing at us and our football team') en een paar tracks die zich bij eerste beluistering al in je hoofd nestelen. Dat geldt bijvoorbeeld voor "You Don't Know Me" met een fraaie vocale bijdrage van Regina Spektor. U begrijpt: het is weer op en top Ben Folds. De man sleutelt aan details, maar het soort songs en de basis van de instrumentatie is altijd hetzelfde. Terecht. Zoals AC/DC niet ineens symfo moet gaan spelen, moet Folds ook vooral niet iets heel anders gaan doen. Wel krijg ik op dit album vaker dan ooit associaties met de Beatles. Of vooral met McCartney. Luister maar eens naar "Dr. Yang". Maar hoe verhoudt dit album zich tot het eerdere werk van Folds? Voorganger Songs For Silverman - uit 2005 alweer! - vond ik een hoogtepunt in Folds' oeuvre en daar komt 'ie met dit album eerlijk gezegd niet overheen. Dat wil echter niet zeggen dat Way To Normal een tegenvaller is. Integendeel. Met het eerder genoemde "You Don't Know Me" en het fraaie "Cologne" staan er geheide livekrakers op en het algehele niveau is onverminderd hoog. Anders gezegd: als je aan hoge verwachtingen voldoet is dat óók heel knap.
File: Ben Folds - Way To Normal
File Under: Stabiel, maar geenszins boring
File Audio: [FoldsSpace]
Shearwater
Shearwater - Rook
Raar is dat: ik heb alle Okkervil River-cd's in de kast staan, maar op de een of andere manier heb ik van Shearwater, dat ooit begon als zijproject van de Okkervil River-leden Jonathan Meiburg en Will Sheff, nooit een album onder ogen gehad. Ondertussen zit Sheff overigens al niet meer in Shearwater en Meiburg heeft Okkervil River vaarwel gezegd om zich te focussen op Shearwater. Gezien de 'Thank You' aan Will Sheff kunnen de twee nog prima door een deur. Toch bevreemdt het missen van Shearwater door mij me, want meestal is een compleet oeuvre van een band in de kast een goed excuus voor mij om ook wat 'breedte'-aankopen te doen. Maar goed, het is nooit te laat om daar verandering in aan te brengen en het al deze zomer verschenen Rook is absoluut een reden om dit te doen. Dat wil overigens niet zeggen dat iedereen die Okkervil River goed vindt nu blind alle Shearwater-cd's aan moet schaffen. Shearwater is namelijk in het gros van de nummers een stuk ingetogener dan Okkervil River en ik kan me zo voorstellen dat niet iedereen voor de bijl gaat bij het horen van de stem van Meiburg, want heel gemakkelijk in het gehoor ligt die niet. Op sommige moment doet hij een beetje aan Antony Hegarty denken, maar hij trekt ook vaak de mijmerende kant op van Mark Hollis in zijn latere werk. Ik houd daar wel van. Helemaal omdat de songs soms ook in die hoek te scharen zijn. "I Was A Cloud" is hier een fraai voorbeeld van. Toch laat Meiburg af en toe zijn songs ook nog behoorlijk rocken ("Century Eyes"). Maar vooral kleedt Meiburg zijn nummers veelvuldig fraai aan. Hiervoor haalt hij onder andere vibrafoon, xylofoon en allerhande orgels uit de kast, maar schuwt een kaal nummer ook niet. Het maakt de band van deze ornitholoog inderdaad gelijk aan de sierlijke, maar onopvallende vogel waar hij naar vernoemd is. Maar valt hij je wel een keer op, dan geniet je er met volle teugen van.
Voor het concert van Shearwater in Tivoli gaven we setjes van twee kaarten weg. Daarvoor ben je nu te laat!
File: Shearwater - Rook
File Under: Meiburg redt zich uitstekend op eigen benen.
File Audio: [The Snow Leopard][Leviathan Bound][Rooks]
File Video: [Looking For Johnny Rook pt.1, 2, 3, 4, 5]
Eli "Paperboy" Reed
'I make music and that's just what I do'
Eli "Paperboy" Reed krijgt jubelende recensies. Pas 24 jaar, en nu al een levende soulsensatie. En - en ik wil het niet zeggen, maar ik doe het toch - blank. Jackie Wilson, James Brown, Al Green… De referenties zijn niet van de lucht. En natuurlijk, er zijn zangeressen die hetzelfde proberen. Ik noem een Amy Winehouse. Ik noem een Duffy. Daar wordt het label "soul" ook opgeplakt. Begrijpelijk, maar dit is anders: Eli "Paperboy" Reed staat terecht tussen al deze legendes en wat mooier is, hij houdt zich er nog staande ook. Ik bel met hem. Niet lang nadat hij opgenomen heeft, besef ik dat ik naar een Amerikaanse mobiel aan het bellen ben die vastgehouden wordt door de krantenjongen die zanger wilde worden en nu met band in een woestijn in een toerbus met mij aan het praten is. Een mooi beeld.
Liam Finn - I'll Be Lightning
Tuurlijk, als je de naam Liam Finn leest en deze singer-songwriter blijkt inderdaad de zoon van, dan is het verleidelijk om meteen te gaan vergelijken. Maar in het geval van deze Finn zou dat een wat gezochte vergelijking zijn. Zeker, hij heeft de voorliefde voor Mooie Liedjes en dito koortjes met de paplepel ingegoten gekregen en dat hoor je eraan af. Zonder de naam op het hoesje zou Crowded House echter niet een van de referenties zijn die te binnen schieten. Ik hoorde stukjes die deden denken aan Zita Swoon, Ween, Britpop, Ryan Parmenter en soms zelfs aan de gevoeliger momenten van Foo Fighters en dat zijn toch een heel andere categoriën. Liam Finn heeft een hoge, zachte stem en gebruikt die voor fraai opgebouwde Liedjes met doorgaans beperkte instrumentatie in een sobere productie. Nee, niet kaal, sober. De instrumenten klinken alsof er een paar meter vóór je gemusiceerd wordt. De muziek is overigens niet altijd braafjes met akoestische gitaren vormgegeven, ook elektrische gitaren met lekker tegendraadse gierende solo's ("Lead Balloon") of lawaaiige Britpop komen voorbij vliegen. Prijsnummer is echter de afsluitende pianoballad "Shadow Of Your Man". Kortom: Liam Finn heeft een heel fijne plaat gemaakt die de moeite waard is. Hij is duidelijk een zoon van zijn vader, maar wel een die zijn eigen ding doet. En zo hoort het. Okee, de volgende Xavier Rudd, met verrassende en innovatieve composities, is hij niet, maar dit is beslist een album dat het beluisteren waard is. Waarom dit album vorig jaar al verscheen in Groot-Brittanië en de VS en nu pas hier is me dan ook een raadsel. Maar ach, het is er nu en dat is mooi.
File: Liam Finn - I'll Be Lightning
File Under: Zoon van zijn vader doet zijn eigen ding
File Audio: []Op de site] [FinnSpace]
Headphone - Ghostwriter
Radiohead. Zo, dan is die naam alvast genoemd. Maar om het daarbij te laten, is in mijn ogen gewoon een vorm van luie journalistiek. Natuurlijk, de stem van Ian Marien klinkt als een Thom Yorke die voor de verandering antidepressiva werd voorgeschreven die wél aanslaan. Nog steeds geen vrolijke jongen, maar de scheermesjes staan gelukkig nog lang niet op de polsen. Ook de minder zwaar aangezette instrumentale invulling van elektronica en gitaren is hier debet aan. Headphone klinkt op Ghostwriter boven alles een stuk toegankelijker dan de recente output van Radiohead. Ze komen voor mij daarmee dichter in de buurt van het geluid dat we kennen van bands als Archive, Union of Knives en de melodieuzere kant van (het helaas ter ziele gegane) The Cooper Temple Clause. Die lijst namen geeft tevens aan waarom Headphone kan worden gezien als een ware verademing in het muzikale landschap van onze zuiderburen: eindelijk weer eens een Belgische band die niet meteen langs de muzikale-meetlat-die-dEUS-heet hoeft te worden gelegd. Wellicht dat ze daarom met de puike singles "Ghostwriter" en "She is Electric" zulke welkome gasten bleken te zijn in de hogere regionen van Studio Brussels hitlijst 'De Afrekening'. Advies voor de volgende plaat is om hier en daar niet bang te zijn om - zoals de band dat live wel doet - wat onstuimiger te werk te gaan. De afwijkende, Franstalige afsluiter "Film" (inclusief zuchtmeisje) gaat in ieder geval een veelbelovende richting op.
File: Headphone - Ghostwriter
File Under: Meer dan alleen een koptelefoon voor radiohoofden
File Audio: [Headspace]
File Video: [Ghostwriter][She Is Electric]
Chad VanGaalen - Soft Airplane
Wie de komende anderhalve maand rondloopt in Den Haag zal regelmatig een opvallende groene poster zien voor Crossing Border, dat half november weer in Den Haag plaatsvindt. Deze poster is gemaakt door Chad VanGaalen, die niet alleen een begenadigd liedjessmid is, maar ook een schilder wiens werk je er zo uitpikt. Vanzelfsprekend treedt deze uit Calgary afkomstige multi-kunstenaar ook op in Den Haag. Dat lijkt me iets om naar uit te kijken. Zo ben ik wel benieuwd of hij in zijn eentje het podium zal gaan betreden of met een band. VanGaalen is namelijk zo'n ouderwetse knutselaar die alles lekker in zijn eentje opneemt in de kelder van zijn huis. Zijn nieuwe cd Soft Airplane is hier ook weer zo'n sterk staaltje van. Beter nog dan zijn diens voorgangers Infiniheart en Skelliconnection, waarvan ik vooral Skelliconnection al heel fraai vond. Je moet wel tegen breekbare mannenstemmen kunnen en houden van ruwe, maar uitermate doeltreffende geluidsschetsen om VanGaalen te kunnen waarderen. Nog meer dan bij Skelliconnection heb ik bij Soft Airplane het gevoel naar de Canadeze evenknie van Buckley's Sketches For My Sweetheart The Drunk te luisteren. Met dit verschil dat Chad ze gelukkig bij leven en welzijn aan ons kan presenteren en dat de liedjes wel degelijk zo op plaat beland zijn als hij dat bedoeld heeft. Dat wil zeggen, voorzien van allerhande knutselwerkjes uit samplers en, zoals hij het zelf zegt: primarily recorded on an old tape machine and a JVC ghetto blaster. Toch is de laag, die je aantreft als je door dit vernis heen prikt, eigenlijk altijd broos en intrigerend.
File: Chad VanGaalen - Soft Airplane
File Under: Cries of the dead
File Audio: [Willow Tree][Streaming on MySpace]
Ben Folds
Ik ben niet zo goed in interviewen. Ik kan best wel goed vragen stellen en zelfs goede gesprekken voeren. Maar interviewen...mwah. Want op papier dan wel scherm komen die uiteraard briljante vragen en intieme gesprekken nooit meer zo tot leven.
En daarom doe ik altijd net of ik de mailtjes van File Under-opperhoofd Storm over interviewbare muziektypes niet zie. Ik had 'm ook al eens gezegd dat ik liever geen interviews doe, mits. Ja, mits ja. Want natuurlijk is er altijd één uitzondering. En de naam van die uitzondering is Ben Folds. En deze meneer staat, samen met zijn piano, al jaren heel erg hoog op mijn muziekheldenlijstje. Om niet te zeggen dat hij gewoon keihard bovenaan staat. Met stip.
Fleet Foxes
Death Cab For Cutie
De Drie Boeddha's / Spinvis & Vinkenoog
Eind jaren tachtig van de vorige eeuw hoorde ik voor het eerst de stem van Diana Ozon. Op de dubbelelpee Gramschap droeg ze enthousiast en muzikaal, begeleid door het getik van een rammelende spuitbus, een gedicht over graffiti voor. Gramschap was gevuld met punkpoëzie, kaal voorgedragen, maar soms ook begeleid door elementaire muziek: een krassende gitaar of een simpel ritme. Zo'n twintig jaar later leent Diana Ozon haar stem weer voor een muzikaal project. Deze keer samen met Bart FM Droog, lid van de Dichters uit Epibreren, voormalig stadsdichter van Groningen (tegenwoordig van Emmen) en al jaren bezig met poëzie. Op muziek van Wil Schmal (ex-Jammah Tammah) laten ze hun poëzie horen. Maatschappijkritische teksten ("Pastores Futuant", "Nieuws") worden afgewisseld met melodramatische gebeurtenissen ("De krantenjongen"), liefdesverklaringen ("Liefde") en prachtige familiegeschiedenissen ("Napoleon ontmoet de Droogs"). Hoewel het in essentie om voorgedragen gedichten gaat, levert de podiumervaring van de twee dichters en de felle gitaarlicks, de stompende trombone en elementaire ritmes (soms ska, soms Kift-achtige hoempapunk) een prachtig resultaat op. Podiumpoëzie, maar dan net een stapje verder.
Op de plaat Gramschap stond ook ene Simon S. Mussenoog, die een tirade afstak tegen "Burgersla". Deze satirische en boze punkpastiche op de naam van de eeuwig-lieve Simon Vinkenoog krijgt nu een mooie knipoog. Voormalig punkdrummer Spinvis eert de tachtig geworden dichter met de geluidscollage Ritmebox. Uitgevoerd als boek met cd en in een beperkte oplage uitgebracht. De gemiddelde dichtbundel in Nederland heeft een oplage van maximaal een paar honderd exemplaren. Ik vraag me af of Simon Vinkenoog de afgelopen jaren zelfs maar een paar honderd exemplaren van zijn boeken wist te verkopen. Dat zet de 'gelimiteerde oplage van 2000 exemplaren' in een iets ander perspectief. Maar daarmee wil ik niets afdoen aan de muzikale collage die Spinvis gemaakt heeft van teksten van Simon Vinkenoog (maar ook William Burroughs horen we voorbij komen, net als Adriaan van Dis). Vinkenoog is een dichter die je vooral moet horen en het liefst moet je ook zijn fladderende figuur op je netvlies hebben. Daarmee past hij perfect in de traditie van podiumdichters waar ook De Drie Boeddha's uit voort komen. Als literair document en cadeau voor de oude dichter is het zeer geslaagd, maar zoek er vooral niet de kenmerkende Spinvis-liedjes. Mocht je overigens achter het net vissen, dan kun je op de site van Excelsior zeven nummers downloaden: de Ritmebox EP.
File: De Drie Boeddha's - Voorbindbuik
File: Vinkenoog & Spinvis - Ritmebox
File Under: Podiumpoëzie
File Audio De Drie Boeddha's: [Liefde][Bedorven]
File Audio Spinvis & Vinkenoog: [Ritmebox EP]
File Video Spinvis & Vinkenoog: [Ik vlucht/Ik vlieg][Ting Ting Ting]
Headphone
Emmy The Great
Ben Folds
Ben Folds
Death Cab for Cutie - Narrow Stairs
Is stilstand achteruitgang? Moet je als band constant vernieuwen? Dat vroeg ik me af toen ik me boog over Narrow Stairs van Death Cab for Cutie. Immers, op het eerste gehoor is er niet zoveel veranderd. De band produceert nog steeds prachtig uitgewerkte popmelodieën, zoals op Plans en Transatlanticism. Maar als je dat op een dergelijk hoog niveau doet als Death Cab for Cutie, zou je dat dan ook moeten veranderen? Tuurlijk, Narrow Stairs is het tweede album op een major. Je hoort dat er voldoende budget was toen men de studio indook. Maar van een sell out was en is toch geen sprake, filosofeerde ik verder toen ik de cd nog maar weer eens opzette; Ik herhaalde de eerste single "I Will Possess Your Heart" minstens drie keer, zo mooi. Maar luisterend begon me te dagen dat de band toch niet stil staat. Het grote geld en de grote stadions, Death Cab for Cutie is vooral in de VS een enorm succes, heeft de band niet voor veiligheid doen kiezen. Want achter de sprankelende melodieën zit een donkere laag waarin zanger Ben Gibbard zo zijn twijfels heeft over de liefde. En dan valt ook ineens op dat de band zoveel hechter klinkt als op de voorgaande platen. De hele discussie met mezelf werd waardeloos en ik zette van de weeromstuit nog maar eens "I Will Possess You Heart" op, het achtenhalve minuut durend hoogtepunt van Narrow Stairs. De vooruitgang zit 'em soms in de details.
File: Death Cab for Cutie - Narrow Stairs
File Under: De vooruitgang in de details...
File Audio: [Long Division][Bixby Canyon Bridge][I Will Posses Your Heart][ MySpace]
File Video: [I Will Possess Your Heart]
Kathleen Edwards
Fleet Foxes - Fleet Foxes
Om nu even snel een genre te bedenken waarbinnen je Fleet Foxes zou kunnen plaatsen, is eigenlijk helemaal niet mogelijk. Het is geen Americana, geen folk, geen pop, geen gospel, niet barok, en tegelijkertijd heeft het van al die stromingen wel wat weg. Zelf noemen ze het "barokke harmonische popjams". De enige gemene deler die heel opvallend aanwezig is, is de meerstemmige samenzang, die grenst aan het perfecte (en dat niet alleen op cd). De band uit Seattle, bevriend met o.a. The Cave Singers en Blitzen Trapper, trekt zich niets aan van wat hip is of verkoopt, maar stralen op hun EP Sun Giant (uit april 2008) en hun eerste cd Fleet Foxes uit dat het ze puur om het maken van muziek te doen is. In de liner notes worden mensen bedankt als Joni Mitchell, The Band, Neil Young en Bob Dylan. Gek genoeg is daartussen niet Crosby, Stills & Nash te vinden: dat is echter wel waar hun samenzang sterk op lijkt.
"Sun It Rises", openingsnummer van de cd, doet in de verte denken aan een wat hippere band als Yeasayer, die vorig jaar toch een van de betere cd's van het jaar maakten, door de ijle zang en de muziek die daar ondergeschikt aan is gemaakt. Melancholie is daarbij het toverwoord: eigenlijk is dit een ideale herfst-cd. Je ziet de blaadjes van de bomen vallen, de zomer is weer voorbij, en er staat een koude winter voor de deur. De "White Winter Hymnal" is een perfecte soundtrack voor die gemoedstoestand. Ook live heeft Fleet Foxes aangetoond over veel talent te beschikken, al was het dan maar voor een mannetje of 75 in de bovenzaal van Paradiso. Aangezien ik nu eenmaal een sucker ben voor melancholie, zou deze cd, met zijn bijbehorende EP, het wel eens tot mijn eindejaarslijst kunnen gaan schoppen.
File: Fleet Foxes - Sun Giant EP / Fleet Foxes
File Under: Meerstemmige perfectie
File Audio: [ MySpace][White Winter Hymnal]
Isobel Campbell
"Het liefst zou ik met pensioen gaan en lekker thuis Sopranos-dvd's kijken"
Ze is goedlachs en praatgraag maar toch is het duidelijk dat Isobel Campbell niet echt dol is op de promotionele verplichtingen die een nieuwe cd met zich meebrengt. Ieder half uur schuift er een goedwillende muziekjournalist aan om de Schotse aan een kruisverhoor te onderwerpen. En ja, als je liever rustig muziek maakt en een beetje heimwee hebt, dan blijft het toch een minder leuk onderdeel van je werk.
Maar goed, we zijn gekomen om te praten over haar nieuwste album en Isobel is professioneel genoeg om er een gezellig half uur van te maken. Die nieuwe plaat (getiteld Sunday at Devil Dirt) is de tweede waarop ze samenwerkt met Mark Lanegan. Toen de eerste (Ballad of the Broken Seas) in 2006 verscheen had eenieder het over de onmogelijke combinatie van deze Schotse Beauty en het Amerikaanse Beast. Zijn diepe donkere stem en haar feeërieke zang bleken echter een uiterst interessante en succesvolle plaat op te leveren. Een vervolg kon dus eigenlijk niet uitblijven.
Lees verder..Appie Kim
Isobel Campbell & Mark Lanegan - Sunday at Devil Dirt
De fanatieke Lanegan-fans vinden het maar niks, dat gerommel van hun stoere rockheld met het giechelmeisje Campbell. Op de fanforums wordt zeer positief gesproken over de plaat die Lanegan onlangs met Greg Dulli opnam als de Gutter Twins, maar op nieuw werk van Belle en hun Beest zitten deze fans niet echt te wachten. In 2006 brachten Isobel Campbell en Mark Lanegan hun debuut Ballad of the Broken Sea uit, een plaat die vriend en vijand verraste. Twee jaar later komt er alweer een opvolger uit van dit nogal onlogische duo. Op Sunday at Devil Dirt wordt doorgegaan op de ingeslagen weg, al is opvallend dat erg veel Mark te horen is en erg weinig Isobel. Het lijkt meer een soloplaat van Lanegan met wat Campbell op achtergrondzang dan een plaat waarvan iedere noot en lyric door Campbell is geschreven en Lanegan in negen dagen tijd even zijn partijen kwam inzingen. Ze heeft bij het schrijven van de nummers wel duidelijk rekening gehouden met de inbreng en stijl van Lanegan. Waar het debuut sterk leunde op folky invloeden is het op Sunday at Devil Dirt de blues die rondwaart, zoals op het door Isobel gezongen nummer "Shotgun Blues". De stem van brombeer Lanegan lijkt ieder jaar nog lager te worden en het contrast met de ultrahoge vocalen van Campbell blijft intrigeren.
File: Isobel Campbell & Mark Lanegan - Sunday at Devil Dirt
File Under: Giechelmeisje en brombeer
File Audio: [ MySpace]
Tindersticks - The Hungry Saw
Ik kan me de dag in 1993 dat de eerste cd van de Tindersticks uitkwam nog heel goed herinneren. Wekenlang klonk de onverstaanbare mompelstem van Stuart Staples door mijn stereo, niet altijd tot verdeeld genoegen van mijn huisgenoten. De melancholieke muziek en sombere zang van Staples kan bij veel mensen behoorlijk op de zenuwen werken. Eigenlijk ben ik de band zelf na de eerste drie albums een beetje uit het oog verloren. Eind jaren negentig kwam er een soulelement in hun muziek dat ik niet echt geweldig vond en bovendien werd zelfs ik een beetje moe van de monotone stem van Staples. Het laatste officiële Tindersticks-album, Waiting for the Man, werd in 2003 uitgebracht, ook al verschenen er in de jaren erna nog wel enkele soloplaten van Staples en compilaties, zoals de BBC Sessions. Nu in 2008 zijn ze plotseling weer terug. En hoe! De band is gehalveerd en bestaat momenteel nog maar uit drie personen. Een flinke uitdunning heeft niet alleen plaats gevonden in de personele bezetting maar ook in de muziek zelf. Tindersticks klinken op The Hungry Saw mooi ingetogen, subtiel, romantisch en wat minder freakerig. Het nummer "The Other Side of the World" is een van de hoogtepunten. Zoals Staples een regel als 'When I was a stranger to everyone, and everyone was a stranger to me' zingt is hartverscheurend. Het is bijna lente en net als vijftien jaar geleden ben ik weer helemaal verliefd op Tindersticks.
File: Tindersticks - The Hungry Saw
File Under: Oude liefde roest niet
File Audio: [Turns We Took][E-Type][All The Love][ MySpace]
Tom Baxter
Frightened Rabbit - The Midnight Organ Fight
Natuurlijk zie je wel vaker dat albums van een band elkaar snel opvolgen. Helemaal als een band eerst een ooit in eigen beheer uitgebrachte cd alsnog via een platenmaatschappij uitbrengt wil dat nog wel eens gebeuren. Maar de indie-knakkers van Frightened Rabbit maken het wel heel erg bont. De inkt van de recensie van hun debuutplaat Sing The Greys is nog maar net opgedroogd en opvolger The Midnight Organ Fight ligt al naast dat debuut in de schappen. Op zich is het al niet zo raar als je weet dat Sing The Greys al uit 2006 stamt, maar als je The Midnight Organ Fight gehoord hebt en zijn voorganger kent, dan snap je het helemaal. Het songmateriaal verschilt niet als dag en nacht - al het goede waarvan jnnk hoopte dat het bleef is er nog steeds-, maar ze hebben in die twee jaar tijd wel een enorme progressie doorgemaakt. Gebleven is natuurlijk de klagende, bijna Adam Duritz-achtige stem van Scott Hutchison. Nu ik er zo over nadenk klaagt Duritz en klinkt Hutchison getergd. Gelukkig lijkt de band verder in niets op die zeurkousen. Daarvoor is Frightened Rabbit met dank aan het drumwerk van broer Grant Hutchson ook veel te bonkig. Te Schots ook. En als een rauwe folky variant op, verdomme wat wilde ik ook al weer zeggen, ik ben het kwijt. Oh ja, Dismemberment Plan, dat wilde ik noemen, maar dan wel folky hè! Of als hun labelgenoten The Twilight Sad, maar dan met folky shit in plaats van post-rock-gedoe. Of Eels voor rauwdouwers. Poeh, zoiets dus. Door het gedreven drumspel van Grant krijgt The Midnight Organ Fight van tijd tot tijd zelfs wat grappigs. Al bedoelt Scott zinnen als 'Jesus is just a Spanish boy's name, How come one man got so much fame?' zoals hij in het door Edge-achtig gitaarwerk voortgestuwde "Heads Roll Off" zingt vast en zeker serieus. Of cynisch zo je wilt. Fijne intense plaat.
File: Frightened Rabbit - The Midnight Organ Fight
File Under: Schotse konijnen, lekker!
File Audio: [ MySpace][The Modern Leper]
File Video: [Heads Roll Off]