Voordat we gaan beginnen met het verslag van Crossing Border 2009, allereerst een blijk van hulde aan de NS. Het NS-Nachtnet is dermate verbeterd ten opzichte van de voorgaande jaren dat je al binnen anderhalf uur van Den Haag naar Utrecht kunt komen. Dat is toch een uurtje sneller dan vorig jaar. Kortom, nog minder redenen voor de thuisblijvers om thuis te blijven. Al was het feit dat het weer uitverkocht was, dat natuurlijk wel.

# |

|

| Artikel | Crossing Border 2009 | Gr.R. | 22 november 2009 - 21:57 | reacties (3)

En ja hoor, dit is weer zo'n typisch Yo La Tengo-album met de vaste formule zoals we die al zoveel jaren kennen. We kennen de blauwdruk: een toonzettende opener, gevolgd door een handvol uiteenlopende indiepopnummers, een motownsouldeuntje, een dwarse garagerocksong of een eigenwijzig funky orgeltje. In de tweede helft wordt vervolgens uitgebreid de tijd genomen voor een lange gitaareruptie of een mooi impressionistisch schilderij. Natuurlijk wordt afgesloten met een episch nummer dat zo lang duurt dat de laserstraal over de rand van de cd-schijf dreigt te gaan. Popular Songs, het twaalfde album in 25 jaar tijd, voldoet vrijwel geheel aan die verwachting. Niets nieuws onder de zon dus. Is daar alles mee gezegd? Eigenlijk wel. Kenners weten al genoeg: ook dit album kan blind worden aangeschaft. Zij die de band nog niet kennen zullen zich na beluistering van de plaat met open mond van verbazing afvragen wat ze zojuist allemaal gehoord hebben. Want wat heeft "Popular Songs" veel te bieden. Van de sferische, prachtig met piano en strijkers gegarneerde opener "Here To Fall" tot het piepknor-orgeltje in de soul-pastiche "Periodically Triple Or Double" of de briljante dik 9 minuten durende ongrijpbare schoonheid van "More Stars Than There Are In Heaven": het ademt allemaal dezelfde onmiskenbare Yo La Tengo-genialiteit. En als ze op bijna achteloze wijze met "If It's True" nog even een rinkelend perfect duet neerzetten waar Stuart "God Help The Girl" Murdoch een punt aan kan zuigen, dan krullen mijn mondhoeken tot ver boven mijn oren. Dit trio kan alles. Wat heerlijk dat ze zo voorspelbaar zijn. Gaat dat zien op Crossing Border!

# |

|

| Crossing Border 2009 | Ramon | 11 november 2009 - 16:57 | reacties (0)

De naam Daniel Norgren suggereert al dik de afkomst van deze nieuwe artiest. Dat moet wel een Skandinees zijn zeg je? Juist ja. Maar bij zijn naam houdt het 'karakteristieke' Scandinavische deze keer ook gelijk op. Van Norgren krijg je allesbehalve feeërieke muziek voorgeschoteld. Een beetje ingewijde was al overrompeld door zijn eerste album Kerosene Dreams, wij hadden er een attente Nederlandse platentoko voor nodig om wakker geschud te worden door de geweldige tweede plaat van deze Zweed: Outskirt. Norgren klinkt alsof Tom Waits al jaren een in de uitgestrekte Zweedse wouden verdwenen broertje heeft gehad dat opgepikt is door twee blues- en jazzliefhebbende Zweedse ouders die hem dat met paplepel en al in zijn mik gedouwd hebben. D'r is dus geen reet Scandinavisch aan Norgren, zelfs de teksten doen heel erg Amerikaans aan. Toch schijnt hij het daar goed te doen. Da's ook weer niet zo heel verbazingwekkend gezien de kwaliteit van de liedjes op Outskirt, die is namelijk bijzonder hoog. Het gros is in één take op tape gezet en zonder verdere poespas doorgezet op de cd. Dat hoor je bijvoorbeeld in "Fivestringed Crooked Red Clara" goed terug. Je ziet Norgren met gewoon met een norse doorleefde kop voor je als hij zingt 'Had a job out on the dumb, till I cam across a fivesstringed red Clare'. Hij brengt het zo overtuigend dat ik meen zijn whisky te kunnen ruiken. Dat hij het ook soulvoller kan bewijst hij in het navolgende "Poor Heart's Avenue" waarop de steel gitaar van Berra Karlsson de show steelt. Da's gelijk ook de kracht van Norgren. Volgens mij moet de verleiding voor 'em groot geweest zijn om zichzelf om te turnen tot echt een one-man-garage-band à la Ottoboy. Door gretig gebruik te maken van de geboden helpende handen heeft Outskirt meer dan voldoende variatie. Hierdoor raakt een track als bluesy ballade "Mean Old Devil Got On", waarop Norgren helemaal in zijn uppie is en zichzelf begeleidt op piano omringd door op de achtergrond spokende elektronica, je des te harder.

# |

|

| Crossing Border 2009 | Eurosonic / Noorderslag 2010 | Storm | 30 september 2009 - 20:58 | reacties (0)

Mocht je nog nooit van God Help The Girl gehoord hebben dan zijn er diverse aanwijzingen in welke richting je het zou moeten zoeken. Allereerst is er opener "Act Of The Apostle" die je van een andere band zou kunnen kennen. Van diezelfde band komt later "Funny Little Frog" voorbij. Mocht je dat nummer ook niet kennen dan is er de zanger die plots opduikt in het derde liedje "Pretty Eve In The Tub". Het gaat om Stuart Murdoch en die is dus van die band waar de eerder genoemde liedjes vandaan komen: Belle And Sebastian. God Help The Girl is een project van hem waar hij in 2010 een musicalfilm voor wil gaan schieten. Als zangeres en boegbeeld fungeert Catherine Ireton, tot op heden onbekend, maar zij won de auditie. In totaal zijn er veertien liedjes die soms wel de sfeer van een Belle And Sebastian-liedje door laten schemeren. Hier en daar gaat het echter de jazz-kant op en op andere momenten wordt er een orkestrale muur gebouwd. Gastvocalen zijn er nog van Neil Hannon (The Divine Comedy) en Asya (Smoosh). Als je de stem van Ireton trekt en van luisterliedjes houdt dan heb je aan God Help The Girl een sterk album. Het album bouwt prima op en als ik de lp-versie had dan was de tweede kant mijn favoriet. Van het duet van Ireton met Hannon in "Perfection As Hipster" krijg ik kippenvel. En het aansluitende "The Music Room Window" houdt dit gevoel vast. Het album vertelt het verhaal van een kind dat de volwassenheid niet cadeau krijgt. Ontroerend.

# |

|

| Crossing Border 2009 | Ewie | 22 juli 2009 - 08:57 | reacties (0)

Er zijn niet veel bands die 25 jaar meedraaien, en daarbij een constante stroom van bovengemiddelde albums hebben weten uit te brengen. Dit trio uit Hoboken, New Jersey heeft inmiddels zo'n vijftien albums uitgebracht, afhankelijk van welke zijprojecten je meetelt. Niet altijd in dezelfde samenstelling en zeker niet altijd met hetzelfde geluid. De constante kern in dit gezelschap vormen gitarist Ira Kaplan en slagwerkster Georgia Hubley. Hun kenmerkende dromerige samenzang en sterke visie heeft van Yo La Tengo een muzikale entiteit gemaakt die los staat van elke hype. Om de fans een kijkje te geven in de wereld van Hubley, Kaplan en bassist James McNew deed de band afgelopen maand een handjevol Europese steden aan met hun 'The Freewheelin' Yo La Tengo'-tour. En album nummer 16, Popular Songs komt begin september uit.

# |

|

| Crossing Border 2009 | Interview | Melvin | 17 juni 2009 - 14:57 | reacties (1)

Als je zo jong bent dat je denkt dat er een reële kans is dat er Tsjernobyl-straling in de door jou verorberde moedermelk zat, is het niet moeilijk om enthousiast te worden als vooraanstaande muziekmedia een lang geanticipeerd album ook daadwerkelijk bejubelen. De naam Fleet Foxes valt, zelfs The Beach Boys worden niet gespaard, en ja, het eerste dat ik dan kan denken als ik eigenlijk helemaal niets bijzonders hoor is: 'Shitfuck, ik heb het bij het verkeerde eind...' Nog maar een extra keertje door de draagbare muziekspeler jassen, wie weet maakt dat verschil. Nee, echt niet, nog geen imitatie van een kriebel in de genitale streken. Tuurlijk, dat "Two Weeks" is geinig, maar de rest van het album is eigenlijk weeïg. De vergelijking met Fleet Foxes is dan ook zeker niet de mijne, want ondanks dat het ook daar vooral om sfeer gaat, zit daar toch meer pit in, om van The Beach Boys maar te zwijgen, want for heaven's sake, die hadden sex appeal. Bij Grizzly Bear is het toch echt nodig dat de mannen meerstemmig zingen, want als ik te lang sologezang hoor, vind ik het snel welletjes. Zeikerig is niet het goede woord, maar komt wel verdraaid dicht in de buurt. Ik wil dus helemaal niet de toorn van de recensiegoden over mij afroepen, maar euh, nee Pitchfork, u zit ernaast. Het is overigens zeker geen slecht album en het is goed dat bands succes kunnen hebben met een folky, niet overgeproduceerd album (al is er met de productie niets mis, mooi vol geluid). Ik weet niet of ik de schuld hiervoor in Grizzly Bear's schoot moet leggen, maar het had wat mij betreft geen kwaad gekund als ze de verwachtingen een klein beetje hadden getemperd, want vooral daardoor viel de luisterervaring mij niet helemaal mee. Ben je door de recessie overigens net je baan kwijt, zorg dan dat het eerste wat je met je WW-uitkering doet een ritje naar de muziekwinkel is. Grizzly Bear gaat je dan zo diep in je depressie trekken dat je nog minimaal drie maanden door kunt met zwelgen in zelfmedelijden. En dat is ook een uiterst bruikbare functie van muziek.

# |

|

| Crossing Border 2009 | De Pel | Haldern 2009 | Lowlands 2009 | 05 juni 2009 - 12:57 | reacties (6)