SX
Als ik Stefanie Callebaut een half uurtje na haar optreden voor een uitverkochte zaal tref is ze de rust zelve, althans zo komt het over. De energie die de frontvrouw van SX op het podium met nummers als “Black Video” en “Godspeed” overbrengt is inmiddels weggeëbd.
Black Video
Ongeveer een jaar geleden was er ineens het nummer “Black Video” van een band uit Kortrijk. Weinig mensen hadden er al van gehoord maar de song die zo uit het repertoire van Beach House leek te komen overspoelde de etherfrequenties in ons buurland. Stefanie vertelt me dat het voor hen zelf eigenlijk ook wel een verrassing was. 'Studio Brussel heeft ons in januari van het net geplukt en daarna is het zo een beetje geëxplodeerd voor ons.' Vervolgens werd de band jaarwinnaar van Vi.be On Air waardoor ze een livesessie mochten spelen op Studio Brussel. Voor SX dus geen deelname aan een Humo’s Rock Rally waar veel Vlaamse bands normaal toch opgepikt lijken te worden. 'Dat was eigenlijk wel cool.' Een beetje verontschuldigend: 'We hebben daar zelf niets voor hoeven te doen, behalve natuurlijk wel “Black Video” moeten schrijven. Maar we hebben ons niet voor een wedstrijd hoeven in te schrijven of al die stress gehad. Het is allemaal heel natuurlijk gegaan, waar we erg blij mee zijn en we hopen dat dat altijd zo blijft gaan. Ook in de andere landen die daarna volgden hebben we nooit iets hoeven te pushen. Laat het maar allemaal natuurlijk gaan en op het gemak. We hebben zelf nu iets van, oké we hebben “Black Video”, maar we gaan nog dingen maken die beter zijn. Alles is nu gebaseerd op één nummer eigenlijk.'
Amatorski
Bijna iedereen in Nederland heeft wel eens dat ene bekende nummer van het Gentse Amatorski gehoord, ook al zal de bandnaam (afgeleid van de film Amator van Kieslowski waar frontvrouw Inne Eysermans haar Poolse wortels door leerde kennen én ook meteen een bescheiden naam die stond voor haar lo-fi begintijd) niet meteen een belletje doen rinkelen. Hun “Come Home” werd namelijk in die ene mineraalwater-reclame gebruikt. Als ik opper-Amatorski Inne en bassist Hilke Ros in hun thuisstad spreek is dat dan ook een onderwerp waar ik niet omheen kan.
Inne: ‘Mijn overgrootouders schreven brieven aan elkaar tijdens de Tweede Wereldoorlog en mijn grootmoeder heeft mij die laten lezen. Mijn overgrootvader schreef niet zozeer over de situatie aan het front, maar was meer begaan met hoe alles thuis liep. En mijn overgrootmoeder was eigenlijk net zo. Die verhalen die iedereen wel zou willen lezen hebben mij dan geïnspireerd om "Come Home" te schrijven.’
Hoquets
Hoquets zijn een ingeweken Amerikaan, Fransman en native Belg die bevriend raakten door hun muzikantenverleden én door elkaar tegen te komen bij concerten in Brussel. Ze bezingen ons zuidelijk buurland met een knipoog op hun eerste album Belgotronics.
Hoquets
Voordat het interview begint bricoleert McCloud Zicmuse (high hoquet, red.) nog even een voicerecorder standaard van een bierviltje. Het is dan ook maar een kleine stap om te vragen naar de zelfgefabriceerde instrumenten. ‘We hebben alle drie al eerder gewerkt met onder andere glas en keukengereedschap als instrument. François heeft zijn kunstprojecten waarbij hij automatische instrumenten gebruikt. Bij mij is het eigenlijk uit pure noodzaak begonnen omdat mijn gitaar gestolen werd en ik muziek wilde blijven maken. Dus ben ik van afgedankt metaal en hout muziekinstrumenten beginnen te fabriceren. Het idee voor het project ontstond eigenlijk met het one-string instrument (Iaen Inaen) dat ik thuis had liggen toen Maxime eens langskwam. Vanuit het niets popmuziek maken, dat zagen we wel zitten. Het experiment sprak ons erg aan.’ Maxime (Lê Hung, basshoquet, red.) vult aan: ‘Hij had er ook blokken hout liggen, waarmee ik ben beginnen te spelen terwijl ik over de “3 régions 3 communautés” zong. Ik had hem namelijk een uitleg meegebracht over hoe de federale Belgische staat in elkaar steekt.’ McCloud: ‘Van daaruit zijn we gaan jammen. Aangezien ik nog niet zo lang in het land woonde, was ik gefascineerd door België en ontstond het idee om te zingen over mijn nieuwe thuisland. Vanaf dat moment zijn we ook serieus begonnen met het bouwen van meer instrumenten om precies de klank te krijgen waar we naar op zoek waren. De percussie-instrumenten hebben we dan meteen maar de naam hoquets gegeven (afgeleid van het middeleeuwse hoquetus, maar ook het Franse woord voor de hik, uitgesproken als OK, red.).
Stranded Horse
Yann Tambour is (vooral) in Frankrijk gekend voor zijn andere groep Encre, die hij vijf jaar geleden in de ijskast stopte. In 2007 ging hij verder als Thee, Stranded Horse, inmiddels is dat ingekort tot Stranded Horse. Omdat hij het allemaal wat simpeler en recht door zee wenste, zo laat hij in dit telefonisch interview weten. Dat is eigenlijk ook al één van de redenen geweest waarom hij begonnen is met Thee, Stranded Horse. ‘Ik verhuisde van Parijs terug naar mijn geboortestreek Normandië, waar ik een huis dichtbij de zee huurde en dat betekende ook dat ik de mensen waarmee ik werkte achterliet (Encre was een solo-project maar live een full band). Een paar jaar daarvoor had ik bovendien de kora ontdekt en wilde ik meer met dat instrument gaan werken. Al heb ik met Encre wel nog Encre a Kora opgenomen, wat meer samples en gelaagde kora stukken waren dan echte songs.’
Dark Dark Dark
Als je als band absoluut niet gevonden wil worden op het internet, dan kies je een bandnaam als Dark Dark Dark. En wie nu verwacht dat het kwintet duistere tonen op je loslaat moeten we ook teleurstellen. De groep uit Minneapolis stort namelijk een allegaartje uit decennia muziek over je heen door middel van onder andere een accordeon, klarinet, cello, banjo, trompet, piano en we zagen zelfs allerlei belletjes bespeeld worden door de drummer.
Nadat er nog snel wat Franse kaas en stokbrood naar binnen gewerkt wordt door Nona Marie Invie en Marshall LaCount, met als excuus dat ze er een zes uren durende rit vanuit Nantes erop hebben zitten, kan het interview beginnen.
Lees verder..Paul Cook & The Chronicles
Wie naar Londen gaat voor concerten gaat meestal naar zalen als Koko, Scala of het -inmiddels afgebroken- Astoria waar het meest gehypte bandje van de dag de tent afbreekt. Niet wetende dat er ook alternatieve circuits zijn zoals bijvoorbeeld de akoestische scene, waaruit bands als Mumford and Sons, Noah and The Whale en James Yuill voortkomen. En van de podia die hierin een grote rol speelt is de als huiskamer ingerichte Electric Acoustic Club, gelegen onder een veelbezochte pub, waar je hangend op de bank misschien wel een act bewondert die over een paar jaar de bovengenoemde zalen plat speelt. Het is hier dat ik de dag ervoor Paul Cook & The Chronicles zag spelen.
Als ik hem vandaag in weer een andere pub spreek komen die Chronicles als eerste aan bod, want waar was de rest van de band nu de vorige avond? Paul Cook (overigens niet te verwarren met de drummer van The Sex Pistols) legt uit dat hij zowel met, als zonder band als Paul Cook & The Chronicles door het leven gaat. 'Er zit een dubbele betekenis achter, de band zou potentieel The Chronicles kunnen zijn, maar het kan ook evengoed over de verhalen achter de songs gaan. Het geeft mij in ieder geval de vrijheid om zowel solo als met band als Paul Cook & The Chronicles op te treden. Ik denk dat als er een album uitkomt dat het dan ook mix van beiden gaat worden. De andere betekenis van het woord staat voor de verhalen die ik de afgelopen jaren heb verzameld van mensen om mij heen die de uiteindelijke songs zijn geworden, zoals flarden van gesprekken in de metro of e-mails.' Cook legt uit: 'Singer-songwriters hebben namelijk wel eens de neiging om erg getormenteerd over te komen, het gaat dan vaak alleen maar over hun eigen crappy liefdesleven. Ik probeer dat enigszins te voorkomen door niet alleen over mijzelf te schrijven.' Al voegt hij er lachend aan toe dat het er uiteindelijk toch wel inkruipt.
Lees verder..Jaarlijst 2010: Nathalie
1. Sufjan Stevens - The Age Of Adz
2. True Bypass - True Bypass
3. CHEW LiPS - Unicorn
4. Delphic - Acolyte
5. Marble Sounds - Nice Is Good
6. Pantha Du Prince - Black Noise
7. Grinderman - Grinderman 2
8. Marina & The Diamonds - The Family Jewels
9. The Dead Weather - Sea Of Cowards
10. Gorillaz - Plastic Beach
Ólafur Arnalds
Ólafur Arnalds is een workaholic en nog bezig met een ander project wordt ons (pers) meegedeeld als we samengebracht worden in de catacomben van de Botanique, en of we nog even geduld hebben. Als de IJslander dan een minuut of tien later aankomt, is de vraag of het mogelijk is om tegelijk een interview te doen voor zowel camera, radio en een medium als File Under, omdat er ook nog gegeten moet worden. Uiteindelijk valt de radio wegens technische issues af en wordt het een multimediaal duo interview met op de achtergrond de soundcheck van Nils Frahm in de naastgelegen Witloofbar.
Je nieuwe plaat ...And They Have Escaped The Weight Of Darkness klinkt een stuk opgewekter dan je eerder werk, is daar een reden voor?
�Ik had er eigenlijk genoeg van dat ik op tour altijd maar muziek speelde die me verdrietig maakte, als je honderd shows per jaar in die gemoedstoestand speelt, denk ik niet echt dat dat goed voor je gezondheid is. We toerden met Sigur R�s die tot dan toe ook meer depressieve muziek hadden uitgebracht en ineens maakten zij een opgewektere plaat en waren de optredens dat ook. Op dat moment was ik wel jaloers, ze hadden gewoon plezier op het podium en dat triggerde me om ook een andere kant op te gaan met muziek. Het was er tijd voor...
Autumn Falls - napret
In Nederland was het afgelopen week tijd voor Le Guess Who? In België, of zeggen we tegenwoordig beter in het gewest Brussel, is er voor het eerst de evenknie Autumn Falls, georganiseerd door boekingskantoor ToutPartout en de diverse zalen in Brussel. Begonnen werd er vrijdag, verspreid over de stad waren o.a. Lambchop, Blitzen Trapper, Pearly Gate Music, Eat Lions en Baths te zien. En het zal vast allemaal goed zijn geweest, maar voor mij begon het festival op de zaterdag in de Ancienne Belgique met Junip welteverstaan. Aangezien het eerste album Fields van Jos Gonzlez en consorten veelbelovend klinkt kijk ik uit naar dit optreden in de grote AB-zaal, al vroeg ik me tevoren af of de band die wel vol krijgt om kwart voor zeven. Dat dat redelijk lukt zal wel gedeeltelijk aan die stuiterballenreclame van een paar jaar geleden liggen, die zanger Gonzalez in n keer katapulteerde. Vanavond echter geen Heartbeats, al zullen de mensen die hierop afgekomen zich geen buil vallen aan het materiaal van de band, de lead vocal is immers nog steeds afkomstig van dezelfde man. Een oerdegelijke set die opgevrolijkt wordt door een globe, een koekoeksklok en een heuse discobol op het podium. Ze lijken er veel zin in te hebben en krijgen het uit nieuwsgierigheid uit de bar toegestroomde publiek naarmate het optreden vordert steeds meer mee met o.a.Always en een uitpakkend Without You. Saai? Nee, meer muziek waarbij je nu eenmaal niet headbangend door een zaal stuitert.
Nive Nielsen And The Deer Children
Ze was al een aantal keer in Nederland te zien met haar Deer Children. Het gaat om Nive Nielsen, een singer/songwriter die oorspronkelijk uit Groenland komt, maar die inmiddels meer een wereldburger genoemd kan worden. Vanuit uitvalsbasis België krijg ik de songstress aan de lijn.
Een wat timide vrouw, op het muzikale pad gezet door vriend Jan De Vroede (tevens bandlid) die haar een rode ukelele gaf als afleiding toen ze het moeilijk had tijdens haar studie in Canada. Ik kreeg die ukelele en ineens kwamen er nummers tevoorschijn tot mijn eigen stomme verbazing. In het begin speelde ik die songs met de rug naar mijn vriend toe en de lichten uit, zo onzeker was ik over mijn eigen kunnen. Mijn zelfvertrouwen nam toe door zijn enthousiasme, vooral ook omdat hij nogal een muziekfanaat is en er verstand van heeft. En ook andere mensen om mij heen spoorden me aan om door te gaan. De optredens die ik af en toe deed werden na verloop van tijd steeds groter. En voor de grap namen we eens wat op. Het hielp ook wel dat ik zoveel goede muzikanten tegenkwam.
School Is Cool
Eerder deze week kwam publiekslieveling Willow al voorbij op File Under, nu is het tijd voor de band die de Humo's Rock Rally dit jaar daadwerkelijk won: School Is Cool. Ik tref alle bandleden samen na hun optreden op Bruksellive, terwijl ze nog hevig discussiëren over wat er allemaal niet helemaal goed ging tijdens hun set. Het is een dooddoener maar toch: met zo'n bandnaam kan ik er niet omheen. Ik vraag de dame en vier heren hoeveel commentaar ze al op hun naam gehad hebben.
Johannes (zanger en oprichter School is Cool): 'In elk interview! Al begrijpen we dat wel, het is een naam die mensen verdeelt en dat hebben we stiekem wel graag. Het rijmt, klinkt een beetje belachelijk en zou gezien kunnen worden als reclame voor het onderwijssysteem. Maar voor mij was het gewoon een naam die grappig klonk.'
Andrew (speelt floor tom, glockenspiel en verder multi-inzetbaar): 'Het neemt ook weg van hele zware teksten, Fallen Leaves bijvoorbeeld, dat zou toch ook niks zijn.'
Willow
Recentelijk werd bekend dat België de meeste muziekfestivals in Europa kent. Voor een Belgische band luidt het credo dan ook niet 'af en toe eens een festivalletje doen in eigen land', nee, de hele zomer lang zie je bands als Das Pop en Mintzkov door het kleine land touren. Voor opkomende bands die onlangs in de finale van Humos Rock Rally hebben gestaan bieden de festivals daarnaast een mooie kans om te laten zien wat ze live waard zijn. Zo ook Willow, de band die er dit jaar met de publieksprijs vandoor ging in s lands bekendste talentenjacht. Ik spreek zanger Pieter-Jan Van Den Troost en gitarist Nils Goddeeris op n van de festivals, Bruksellive in Brussel.
'Het was superplezant om mee te doen aan de Rock Rally als klein groepke. Je kijkt daar echt wel naar op en als je dan inschrijft en elke ronde gaat het beter en beter, dan is dat wel heel cool', laat Pieter-Jan weten. En dat niet alleen, Van Den Troost schreef zich maar liefst twee keer in voor de wedstrijd, al sneuvelde zijn soloproject Kites On Coast al in de voorrondes. 'Maar ik ben daar niet de enige in. Dat is al eerder gebeurd, zelfs dat ze in de finale kwamen (The Galacticos), al liep dat toen niet zo goed af voor de andere groep die meedeed.'
Lees verder..Marble Sounds
Anderhalf jaar geleden bracht Pieter Van Dessel de EP A Painting Or A Spill uit. Daarna bleef het lang stil wat betreft het project Marble Sounds, tot ineens "A New Breeze" ons liet weten dat er nieuws op komst was. Van Dessel heeft in de tussentijd een band (met leden uit Soon en Isbells) om zich heen verzameld en hun eerste full album Nice Is Good -een zin uit de film Eternal Sunshine Of The Spotless Mind- kwam afgelopen maand uit.
Wanneer ik de man en medebandlid Christophe Vandewoude (broer van Isbells-voorman Gaetan Vandewoude) spreek zijn ze juist bezig met het aansluiten van de apparatuur voor een semi-akoestische instore in de net geopende nieuwe Brusselse Fnac.
Bombay Bicycle Club
Of ik Bombay Bicycle Club wil interviewen voordat ze komende week Nederland aandoen om in Tivoli te spelen. Daar hoef ik niet zo lang over na te denken, de band viel me een jaar of drie geleden al op toen ze één van hun eerste EP'tjes uitbrachten. Schoffies zijn het, van het Engelse soort, althans dat is wat de Britse pers me doet geloven. Groot is dan ook de verbazing als gitarist Jamie MacColl (én kleinzoon van folk-beroemdheden Ewan MacColl en Peggy Seeger) erg bedeesd overkomt aan de telefoon.
De Portables
Tot dusver brachten ze samen zes albums en een handvol EP's uit, en dan heb ik het nog niet over alle soloactiviteiten. Maar tot voor kort had ik nog nooit van De Portables gehoord, moet ik toegeven. Een band uit de Gentse contreien die in het verleden al eens optrad met een beiaardier - ook in Nederland - en een eigen webplek heeft op StudioMuscle.com waar ongeveer de hele backcatalogue beluisterd kan worden. Niet alleen dat, er kwam zelfs een heuse mockumentary uit in 2006: Now Here We Stand (een aanrader voor iedereen die wil weten hoe het toch begon en vooral hoe het zal aflopen met de band). De Portables prijzen zichzelf aan als frietfolk, al is dat misschien niet zo'n gelukkige woordkeuze. De band doet namelijk niet echt aan PR. Eens zien hoe een interview met twee van de vier bandleden, Bertrand Lafontaine en Jrgen De Blonde, verloopt.
CHEW LiPS
Als ik James en Tigs aantref in hun kleedkamer, hebben ze zojuist het dak eraf gespeeld tijdens hun albumvoorstelling in een oud theater in Hoxton Street (u weet wel, die straat waar de video van "Bittersweet Symphony" van The Verve werd opgenomen). Als ik al iets had verwacht, was het toch zeker niet een zeer rustige zangeres Tigs met een watertje. Dit interview had eigenlijk vorig jaar moeten plaatsvinden, toen ze op het punt stonden hun eerste single, "Solo", uit te brengen via het Franse platenlabel Kitsun. Voor die misgelopen afspraak excuseert n van de heren in de groep, James, zich dan ook meteen. Genoeg water onder de brug, verder met het interview voordat we allemaal uit het gebouw gegooid worden in verband met het late tijdstip. Value for money, daar gaat het namelijk allemaal om bij CHEW LiPS.
The Go Find
Dieter Sermeus begon zijn muzikale carrire ooit in de band Orange Black, maar was het groepsstramien in 2004 beu en hij sloot zich op in zijn zolderkamer. Om uiteindelijk weer met zijn soloproject The Go Find te voorschijn te komen. Inmiddels is het 2010, zijn we drie platen verder en heeft hij gewoon weer vijf bandleden om zich heen verzameld. Tijd om de man eens aan de tand te gaan voelen voordat hij in Leuven het podium opstapt.
Fanfarlo
Door miscommunicatie mijnerzijds bij Fanfarlo's instore in Rough Trade East in Londen ging het interview daar niet door. Anderhalve week later kreeg ik echter een herkansing in Brussel, al was ook deze afspraak bijna niet doorgegaan door een busje dat niet echt wil meewerken tijdens hun tour door Europa. Uiteindelijk is er toch nog even tijd voor een interview met zanger en bandleider Simon Balthazar terwijl de rest van de band aan het soundchecken is op de achtergrond.
Klopt het dat Fanfarlo als een tweekoppige band begonnen is?
Ja en nee. Het was eigenlijk een recording project en helemaal geen band. Tussendoor verhuisde ik van Zweden naar Londen en was helemaal niet bezig met het hele project. Al ontmoette ik wel mensen waarmee ik over mijn muziek praatte en zo ging het balletje eigenlijk rollen. De eerste optredens speelde ik, een bassist en gebruikten webacking tracks. En van daaruit groeide de band vanzelf, mensen kwamen naar de optredens en vroegen "hey, heb je geen drummer nodig?". Cathy (Lucas, de violiste/zangeres/keyboards) zat op dat moment nog in een andere groep. Ik was eigenlijk op zoek naar de laatste missing link in de band; een vrouwelijke stem, die dan ook nog eens een aantal instrumenten kon bespelen. Het moest dus wel een specifiek slag muzikante zijn (lacht).'
Absynthe Minded
Absynthe Minded bracht eerder al drie albums uit, de n met meer succes dan de andere. Hun "My Heroics, Part One" was afgelopen maand nog het hoogst genoteerde nummer in de Bel 2000, ze verkopen zaal na zaal uit in Vlaanderen en deze maand hoopt de band Nederland te veroveren met de nieuwe plaat Absynthe Minded, althans dat is het plan toch. Voor n van deze uitverkochte concerten in Vlaanderen sprak ik Bert Ostyn (zanger) en Renaud Ghilbert (multi-instrumentalist) .
We kennen Absynthe Minded in Nederland vooral van "My Heroics, Part One", maar toch werden jullie daarna niet echt opgepikt in ons land. Waarom lukt dat maar niet?
Bert: We hebben altijd met veel verschillende mensen gewerkt en in Nederland was dat bijvoorbeeld bij de laatste plaat met Universal Nederland. Dat klikte toch niet echt, dus dat zal er misschien voor een deel aan gelegen hebben. We moeten het in Nederland tot nu toe echt van onze live-reputatie hebben, want veel airplay hebben we tot nog toe niet veel gehad, al zijn Kink FM en 3VOOR12 ons altijd goedgezind geweest.'
Soldout
In thuisland België werd het debuutalbum Stop Talking van de electrogroep Soldout een redelijk succes in 2004, mede door de singles "I Don't Want To Have Sex With You en "I Can't Wait". Maar dat succes bleef vooral beperkt tot het Franstalig gedeelte van het land, zo legt zangeres Charlotte Maison tijdens het interview nog maar een keer uit. Vier jaar later werd Cuts uitgebracht en op dit moment touren ze volop met hun Waalse vrienden Ghinzu door Europa. Tijd dus voor een interview met de zangeres, in een Brussels caf twee minuten van haar huis vandaan.
Customs
Begin dit jaar was daar ineens Customs met hun single "Rex" aan het Vlaamse muziekfirmament. Ze leken vanuit het niets opgedoken en domineerden wekenlang de hitlijsten. En na een tweede single "Justine" kwam begin deze maand hun langverwachte album Enter The Characters uit in België. Of Nederland gaat volgen, we zullen het binnenkort weten. Ik sprak hen alvast voor n van hun eerste headliner-shows in de AB Club in Brussel, die ook nog eens uitverkocht was.
The Hickey Underworld
Het titelloze album van The Hickey Underworld (vernoemd naar een nummer van The Nation of Ulysses, een band op het Dischord label) is File Under volledig voorbij gegaan maar onterecht als je het mij vraagt. Ik heb afgesproken met de Antwerpse band in het - toen nog - zonovergoten Brussel, op n van de vele festivals die België rijk is en waar de groep die er in 2006 met de eerste plaats vandoor ging op Vlaams bekendste rockwedstrijd (alweer die Humo’s Rock Rally) vandaag speelt.
De release van het album ging met nogal wat mysterie gepaard en wie op de bands MySpace kijkt wordt ook al niet veel wijzer (al beveel ik het blog van harte aan). Of het hier volgende interview daar veel in gaat veranderen is nog maar de vraag.
Hannelore Bedert
In de biografie van Hannelore Bedert staat: een mix van bleitliedjes voor jankers en scheldliedjes voor lievelingen, een zin die me wel erg nieuwsgierig maakte naar haar muziek.
Als ik haar daar naar vraag zegt ze daarover: "Misschien is dat wel de beste omschrijving voor mijn nummers. Het zijn niet allemaal liefdesliedjes, het is vaak de negatieve kant daarvan. Het is een klacht zowel naar anderen als naar mezelf, dus die omschrijving klopt eigenlijk wel."
Hannelore Bedert, wier grote voorbeeld Ani DiFranco is, heeft haar opleiding genoten aan het gerenommeerde Herman Teirlinck Instituut - een beetje vergelijkbaar met onze kleinkunstacademie -, maar waar de meeste studiegenoten superlatieven tekort komen om de school te prijzen, ligt het voor Hannelore toch anders: "Goh, het is niet dat ik daar een hele slechte periode heb meegemaakt. Ik heb daar toch wel hele goede dingen geleerd, maar ik had soms wel het gevoel dat ik dingen aan het doen was die ik helemaal niet wilde doen. Dat had dan vaak met theater te maken. Bijvoorbeeld naakt op een podium gaan staan is ok voor een ander als het past in een stuk, maar voor mij hoefde dat niet per se. Het was echter niet alleen dat, ik ben mijzelf daar ook heel erg tegen gekomen. Afkomstig uit een klein dorp, van een veilige school, en dan is die overgang toch wel erg groot. De grote stad, een opleiding waar iedereen zijn mening uit en docenten die soms te' hard kunnen zijn. Ik heb er in die vijf jaar toch wel een moeilijke weg afgelegd."
Lees verder..William Fitzsimmons
Een half jaar geleden kwam ik per toeval op de MySpace pagina van multi-instrumentalist William Fitzsimmons terecht en was meteen onder de indruk van zijn breekbare The Sparrow and The Crow nummers. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik hoorde dat in Europa eerst zijn Goodnight album uit 2006! uitgebracht zou worden. De man deed een paar maanden geleden al een mini-tour door Europa en op de dag dat ik hem interview staat hij in het voorprogramma van Sophia. Al had dat interview bijna niet plaatsgevonden aangezien hij en zijn Duitse manager de weg waren kwijtgeraakt in Brussel. Na een kort gesprekje in het Duits -van alle markten thuis die William- gaan we toch maar verder in het Engels, waarna ik hem meteen vraag naar dat Goodnight Vs. The Sparrow And The Crow-verhaal.
Inderdaad is dat een nogal vreemde gang van zaken geeft William Fitzsimmons meteen toe; ik weet eigenlijk ook niet waarom daarvoor gekozen is. Voor mijzelf is het wel bizar want mijn albums hebben allemaal een eigen thema en er zit ook stukje verwerking in dus om nu weer geconfronteerd te worden met zaken die ik in 2006 van mij afschreef om daarna verder te gaan met mijn leven is wel moeilijk. Vooral ook omdat ik niet bepaald over zonneschijn en regenbogen zing, het zijn nogal wat persoonlijke issues die ik aankaart. In eerste instantie was ik dan ook niet zo blij om alles weer op te rakelen, maar ok eigenlijk is het wel logisch om als luisteraar in chronologische volgorde mijn verhaal te horen. In een boek begin je ook niet in het midden. Het eerste' album gaat namelijk over de scheiding van mijn ouders toen ik jong was, The Sparrow And The Crow behandelt mijn eigen scheiding.
Lees verder..Barbie Bangkok
Even zoeken is het wel naar het huis van Barbie Bangkok-drummer Laurens Smagghe in Gent. Bij aankomst zijn de heren nog druk in overleg met de ontwerper over de typografie die op de merchandise gebruikt gaat worden. Maar nadat de eerste knopen daarover zijn doorgehakt kan het interview beginnen met de kern van de band: Laurens zelf en Tom Goethals, de zanger van Barbie Bangkok. Tom kijkt duidelijk vermoeid. Op de achtergrond klinkt een rustige plaat en ligt een kat te slapen. Het is weer eens iets anders dan een kleedkamer, hotelkamer of caf, waar doorgaans de meeste interviews met muzikanten worden gehouden.
Tom verontschuldigt zich direct voor zijn moeheid, die te wijten is aan zijn dagelijkse bezigheid: hij is postbode in Gent waardoor hij voor dag en dauw op moet. Tja, tot zover de glamour van het rockbestaan in België. Ik val maar meteen met de deur in huis en vraag hoe ze toch aan die ietwat aparte bandnaam komen? Tom: 'Je kunt het natuurlijk op allerlei manieren interpreteren zoals de Barbie die staat voor het Westen (kapitalisme) en Bangkok uit het Oosten, maar dat is het allemaal niet. Het is gewoon een woordspeling op Herbie Hancock.' Laurens: 'Het klinkt gewoon wel ok en als je het n keer hoort dan blijft het wel hangen, al hebben we er wel sterk over gedacht om onze naam met deze plaat de naam te veranderen in Tom and Larry - een nummer op het album. (Lachend) Maar die mega fanbase in Gent kunnen we natuurlijk ook niet verloochenen, dus hebben we het maar bij Barbie Bangkok gehouden.'
Lees verder..Venus In Flames
Jan de Campenaere alias Venus In Flames zit al te wachten in het caf van de Vooruit in Gent. Met op de achtergrond het espressoapparaat en rinkelende kopjes begin ik aan een gesprek met de man die inmiddels aan zijn derde album toe is: Intimacy. Het begon ooit echter allemaal met die ene belangrijke wedstrijd in Vlaanderen.
In 2000 deed je mee Humo's Rock Rally en was er de doorbraak in Belgi.
'Ja, ik werd daar derde. Het schijnt een legendarische editie geweest te zijn dat jaar, want er was een enorme discussie binnen de jury over de top drie. Dat waren behalve ikzelf Admiral Freebee en Mintzkov (Luna). n van de juryleden heeft gedreigd om uit het raam van de derde verdieping van de AB te springen als Mintzkov niet zou winnen (lacht). Ok, ik was derde maar wel de enige die solo met mijn gitaar op het podium stond, dus ik was daar enorm blij mee. Er zitten ook nogal wat preselecties aan die finale vast. De Rock Rally heeft echt deuren voor me geopend. Die wedstrijd is wel een enorme schifting, er zijn weinig bands die in Vlaanderen doorgebroken zijn zonder de Rock Rally. Vr mijn deelname aan de wedstrijd speelde ik in jeugdhuizen en cafeetjes en kostte het wat moeite om optredens te regelen. Daarna zat meteen mijn agenda vol voor het hele jaar, managementbureaus en boekingsagenten stonden ook in de rij dus het heeft me veel gebracht. Een platenmaatschappij vinden was wat moeilijker, maar dat is uiteindelijk ook gelukt.'
A Brand
De band die in Belgi inmiddels een huishoudnaam is en eindelijk ook wel eens Nederland wil gaan veroveren, het Antwerpse A Brand speelt vanavond voor een volle AB Box in Brussel. Maar voor dit concert plaats vindt voel ik zanger/gitarist Dag Taeldeman en drummer/zanger Frederik Heuvinck nog aan de tand.
Klopt het dat jullie ooit materiaal via sigarettenautomaten verdeeld hebben?
Dag: 'Ja, dat waren 12 singles en we hebben daarvoor twaalf Belgische kunstenaars gevraagd artwork te maken voor elke song. Dat Phonomatics-project is echt het allereerste wat we met A Brand gedaan hebben, nog voordat we een platencontract hadden. We hebben dat op een single-cd's geplaatst die eruit zien als een bankpas. Het was onder andere met werk van Guillaume Bijl, Luc Tuymans en Jan Fabre die graag hieraan wilde meewerken. Dat werk zat in n automaat en is eigenlijk op tournee geweest door Belgische musea zoals in Kortrijk, Gent en het MuHKA. Daarbij speelden wij als band dan stille concerten in die musea, soms zelfs achter glas, als een soort van kunstwerk.'
Frederik: 'Je kunt op de site nog alle Phonomatic-singles bekijken, het project was in samenwerking met Geoffrey de Beer. Hij was degene die met het automaten gegeven op de proppen kwam Die singles zijn trouwens ook zeer beperkt uitgebracht.'
Eugene McGuinness
In een klein charmant restaurant in Carnaby Street heb ik met Eugene McGuinness afgesproken. Even zoeken is het wel, maar gelukkig blijkt dat ook McGuinness hier nooit eerder was en zich bij binnenkomst k afvroeg of hij wel juist zat. Na een kleine speurtocht naar een tafeltje -het is lunchpauze in het drukke centrum van Londen - kan het interview beginnen.
Je hebt een paar maanden geleden een album uitgebracht hier in de UK, maar was dat het eerste dat de wereld van Eugene McGuinness hoorde?
'Nee, voordat ik dit volledig album uitbracht maakte ik al een EP, The Early Learnings of Eugene McGuinness, maar het was eigenlijk nooit de bedoeling dat die gereleased zou worden want die nummers waren eigenlijk alleen bedoeld voor mijn MySpace... Eigenlijk was 2007 meer het jaar van de eerste kennismaking met mijn muziek. Ik hoop echter dat het volledige album mensen goed kennis laat maken met de muziek die ik maak.
James Yuill
Op een van de koudste dagen tot nu toe in Londen deze winter heb ik met James Yuill afgesproken. Gelukkig niet buiten, maar in een warme pub in het berhippe Hoxton. Als ik vooraf nog even snel op zijn MySpace kijk voor ik me in de kou begeef, valt het me al op dat een week voordat hij naar het continent vertrekt daar al 'off to Europe' staat. Hij heeft duidelijk zin in deze tour. En nog voordat we het over de muziek gaan hebben overvalt hij me met wat vragen over de topografie van Nederland, want hij heeft de trip de dag ervoor al helemaal zitten uitstippelen.
