Avigdor Zahner-Isenberg is knulletje die als puber lange tijd niet wist wat hij met zijn leven moest. Hij had zoals veel leeftijdgenoten twee passies: halfpipen met zijn skateboard en het spelen van computerspelletjes. Maar de gameboy die hij zo graag van zijn ouders voor zijn verjaardag wilde hebben, kreeg hij niet. In plaats daarvan pielde hij maar wat op zijn oude gitaar, oefende wat op de muziekschool en bleek een bijzonder talent te hebben voor het maken van klassieke popliedjes in een rafelig jasje. Hij luisterde veel naar zijn grote voorbeeld Nels Cline, de meestergitarist van Wilco en was gecharmeerd van het lo-fi-geluid van Robert Pollard en Lou Barlow. Twintig jaar oud is hij nu en met zijn al even jonge band Avi Buffalo weet hij wat hij de rest van zijn leven moet doen: mooie muziek maken en een gooi doen naar het beste popliedje allertijden. En hoe. Het debuut Avi Buffalo is overladen met rinkelende gitaar- en folkpop in de beste The Shins-traditie. De zomersingle "What's In It For?" is ronduit hemels en zijn onconventionele, galmende gitaarspel rinkelt en schittert in de mooiste melodieën. Compacte liedjes zijn het, ingetogen en beheerst gebracht, maar soms permitteert Zahner-Isenberg zich een epileptische gitaareruptie à la Nels Cline, zoals in het epische "Remember Last Time". In zijn teksten lijkt hij voornamelijk terug op zijn puberverleden en dat doet hij met een vermakelijk soort kurkdroge relativering. Nee, de perfecte allesovertreffende popsong staat er nog niet op en de onvaste, hoge kopstemmen van zanger en bandleden raken hier en daar wat zenuwen. Maar een grote belofte is dit debuut wel geworden en wat een mooie toekomst zal er voor dit natuurtalent in het verschiet liggen. Met dank aan de ouders, die geen gameboy kochten voor hun zoekende puberzoon. Een mooi verhaal, en zo simpel kan het zijn.

#| |

| Ramon | 24 juni 2010 - 08:57 | reacties (0)

Daar staat hij, bij BBC's Later With Jools Holland: een klein Iers mannetje met een oude aan elkaar getapete gitaar. In zijn eentje, met de ogen dicht, de microfoon net iets te hoog zodat de woorden vanuit zijn tenen rechtdoor omhoog kunnen. Een heldere, rillige stem, fluisterend en dan venijnig uithalend. "Becoming a Jackal" heet het nummer, en een droge brok blijft steken in mijn keel. En later in de show speelt hij een tweede song: "Meaning Of A Ritual", dat na een falsetto-uithaal eindigt met een abrupte, net iets te lange stilte. Je moet maar durven, daar in de grote BBC-studio bij koning Jools. De kleine man die me zo genadeloos wist te raken en me sindsdien niet meer heeft losgelaten, heet Conor J. O'Brien. Als Villagers maakte hij in 2009 al een (moeilijk verkrijgbare) 4-track-EP Hollow Kind en nu levert hij met het eerste volwaardige album Becoming A Jackal een van de mooiste en meeslependste debuten van dit jaar af. En hoewel bij sommige nummers de vlijmscherpe emotionele trefzekerheid van de eenzame man met de gitaar wat minder sterk naar voren dreigt te komen, voegt de band wel degelijk wat toe. Becoming A Jackal is een afwisselend en kleurrijk geheel geworden: van intens naar lichtvoetig, van klein naar groots. Zoals in "Pieces", een nummer dat zonnig van start gaat met licht huppelend pianoriedeltje en meedeinende strijkers, maar zich ontpopt tot een wervelende onweersstorm waarbij de wolven in het bos letterlijk meehuilen. En zo komt het tweeslachtige Jackal And Hide-thema, zoals zo mooi bezongen in het titelnummer, herhaaldelijk terug op dit album dat in Ierland kort na verschijnen prompt de eerste plaats bereikte. Conor O'Brien, zo'n jong gastje met zo'n eigenzinnig consistent debuut, met zulke volwassen teksten vol van grote emoties en mysterieuze diepgang: dat noemen we een Talent.

#| |

| Haldern 2010 | Lowlands 2010 | Ramon | 07 juni 2010 - 08:57 | reacties (5)

Voor de zuurpruimen onder u is Swim, het vijfde album van Caribou, een oppervlakkige nerdplaat waarop de Canadees Daniel Victor Snaith wat experimenteert met waterige housemuziek en daaroverheen richtingloos wat laagjes onbeduidende samples strooit. We hebben de alternatieve elektronische indie van Four Tet al en Caribou is niets meer dan een slap aftreksel daarvan. Ja toch? Tevreden zo? Kssshht, doorlopen dan! Dan kan ik me nu richten tot de avonturiers onder u. Swim is namelijk een verslavende prachtplaat waar de zon van gaat schijnen. Wat wil je ook met een meesterlijke track als "Sun", waarin het woordje 'Sun' zo vaak wordt herhaald dat je zou willen dat het nummer eeuwig doorgaat en het nooit meer donker wordt. Of de single "Odessa", met zijn pompende baslijn en dromerige Whitest Boy Alive-achtige vocalen. Of hoe talloze klankschalen en koebellen als glimmende kristallen een oldschool house-thema versieren in het duizelingwekkende "Bowls". Of nee, dan de afsluiter "Jamelia" waar de onvast zingende Caribou de tranen uit de speakers zingt in een groots en euforisch slot. Dit album barst van de ideeën en is met al zijn samples en laagjes een sonisch 3D-avontuur waar steeds weer iets anders te ontdekken valt en er na meerdere draaibeurten telkens een andere track als persoonlijke favoriet boven komt drijven. Even terug naar de zuurpruimen: wie genoot van Caribous dromerige 60's psychedelische zomerpop op zijn prachtige voorganger Andorra, kan Swim wellicht ervaren als een enigszins teleurstellende stijlbreuk. Maar dat die verschillende stijlen prima naast elkaar kunnen bestaan en elkaar aanvullen heeft Caribou inmiddels bewezen met zijn live-shows, waarin hij met band optreedt. En dan heb je hem nog niet gehoord als eclectisch plaatjesdraaier, want dan weet je helemaal niet meer waar je het moet zoeken. Deze man laat je dan álle hoeken van de wereld zien. Caribou wordt een zonnig en avontuurlijk hoogtepunt op het IGTWO-festival, en gelukkig komen dáár geen zuurpruimen op af.

#| |

| Into The Great Wide Open 2010 | Lowlands 2010 | Ramon | 10 mei 2010 - 12:57 | reacties (7)

Supergrass, het leukste britpop-bandje uit de jaren negentig, heeft bekend gemaakt dat ze ermee stoppen. Na bijna zeventien jaar was het niet leuk meer. Dat was te merken, de lol was er af. Na hun debuut Alright en opvolger In It For The Money en het derde, naar henzelf genoemde album ging het de laatste tien jaar steeds steiler bergafwaarts met Supergrass. Nooit hebben ze het niveau van die eerste drie albums nog gehaald. Het werd een eindeloze zoektocht naar de juiste inspiratie en vorm, met het matige resultaat van veel lullen en slecht spelen. Met de kennis van nu waren de voortekenen van de breuk eigenlijk al lang zichtbaar. Gaz Coombes en Danny Goffey, zanger en drummer van Supergrass, hielden er sinds een tijdje een hobbybandje op na: The Hotrats. Een coverbandje. Gewoon, omdat het leuk is. Hierin is het net als vroeger: niet lullen, maar spelen. Turn Ons is het debuutalbum van The Hotrats. Coombes en Goffey gaan vrijuit en zonder pretenties hun gang en het lijkt erop alsof ze dit ervaren als een bevrijding. Zonder hoge verwachtingen de studio induiken om je favoriete covers te spelen, zoals David Bowie dat ooit deed met zijn Pin Ups. En dan ook nog vergezeld worden van niemand minder dan de legendarische producer Nigel Godrich (Radiohead, Beck, U2, R.E.M.). Het resultaat is een opmerkelijk consistent klinkende verzameling covers van behoorlijk uiteenlopende grote voorbeelden van vroeger. The Kinks, Roxy Music, Pink Floyd maar ook "The Lovecats" van The Cure worden met liefde gecoverd, maar het wordt pas echt interessant als The Hotrats er een eigen draai aan weten mee te geven. "(You Gotta) Fight For Your Right (To Party!)" van de Beastie Boys wordt op onnavolgbare wijze verbouwd tot een knappe Who-rocker, "The Crystal Ship" van The Doors vaart als nooit tevoren en bij The Sex Pistols' "E.M.I." krijgt het woord 'aanstekelijk' nieuwe dimensies. Turn Ons is briljant gespeeld en met een stuiterend spelplezier. Zo hebben we het sinds Alright en In It For The Money niet meer gehoord. Supergrass is niet meer, maar gelukkig hebben we The Hotrats nog.

#| |

| Ramon | 12 april 2010 - 20:57 | reacties (1)

Een eerste lentedag. Ik zit in de achtertuin. De bleke zon klimt hoger. De wind raakt me niet in mijn luwe hoekje. Naast me ligt de kat languit gestrekt op de donkere terrastegels, zijn ogen dichtgeknepen tot twee dunne strepen. De tuindeuren staan wijd open en het zonneterras wordt gevuld met de broeiende woestijnamericana van Guano Padano. Ik hoor flarden surfmuziek, een verstilde tremologitaar, een staande bas. Brushes aaien over de drumvellen. Ik sluit mijn ogen. Ik hoor een gefloten Morricone-melodie. Schetterende blazers, een hese klarinet. Spaghettiwestern. De gebronsde, gegroefde gelaten van Charles Bronson en Henri Fonda. "Once Upon A Time In The West", in mijn achtertuin. De zon prikt. Calexico is niet ver weg, heel dichtbij zelfs. Bij de release notes van dit eerste album van het Italiaanse trio Guano Padano schreef Calexico-voorman Joey Burns hoogstpersoonlijk een track-by-track review. Hij is complimenteus. Iets over dat de muziek goed past bij de cinema van Fellini, Leone, Jarmusch en Sofia Coppola. Kan ik me alles bij voorstellen. Dan hoor ik een bekende melodie. Een stem, voor het eerst op dit verder instrumentale album. Het is een cover van Hank Williams' Ramblin' Man. Onvast gezongen in onbeholpen mediterraan Engels door een croonende Bobby Solo, een Italiaanse schlagerzanger die zijn hoogtijdagen een halve eeuw geleden vierde. Hier vergalopperen de Italianen zich op grootse wijze, met deze rumba-versie van de veelgecoverde, duistere en desolate country-klassieker. Een rilling gaat door me heen. Ik open mijn ogen. Wolken voor de zon. Ik zit op een plastic tuinstoel in mijn nog winterslapende tuin. De kat staat op, rekt zich uit en loopt weg. Een koude windvlaag. De betovering van Guano Padano is verdwenen. Als ik naar binnen loop en de tuindeuren sluit, sterven de laatste Ry Cooder-gitaarklanken weg. Dit warme en sfeervolle eerste album van Guano Padano maakt nog geen zomer. Maar het zit er wel heel erg dichtbij.

#| |

| Ramon | 30 maart 2010 - 08:57 | reacties (0)

'A cosmic headtrip sounding like Screamin' Jay Hawkins covering MIA, as remixed by Portishead. In a good way', schreef de Britse krant The Guardian over A Killer and a Sufi. Gonjasufi wordt door dezelfde krant ook omschreven als 'Electro-Hendrix'. Elders op internet schrijft een anonieme bron: 'The mad, smokin' offspring of Captain Beefheart & George Clinton'. Allemaal moedige, maar vergeefse pogingen om dit album te duiden en daar ga ik me dan maar niet aan wagen. De maar liefst negentien tracks op dit album, alle onder de drie minuten, lopen in stijl en kleur namelijk uiteen en niet zo'n beetje ook. We horen authentieke indianengezangen, jaren '50 en '60 exotica, Afrikaanse stemmen met Turkse en Iraanse achtergrondzang, lome triphopgeluiden, psychedelische Stooges-gitaren en sensuele Isaac Hayes-ritmes. Onnavolgbaar ontrafeld en stukgeknipt door producers Flying Lotus, The Gaslamp Killer en Mainframe en vervolgens op DJ Shadow-achtige wijze weer aan elkaar gesmeed. Hier en daar schijnbaar onaf en met (bewuste?) schoonheidsfoutjes, wat bij enkele tracks ("SuzieQ" en het qua lichtvoetigheid afwijkende "She Gone") enigszins opbreekt, maar alle tracks tezamen vormen uiteindelijk een bevreemdend, maar uiterst coherent geheel. Bovenop al dat moois komt dan die mysterieuze stem van Gonjasufi. Van duister, zwart, soms gemeen rafelig raspend tot zacht en soulvol praatzingend. Gonjasufi alias Sumach Valentine was in de jaren '90 actief in de hiphop-scene, raakte ernstig verslaafd en vond een uitvlucht in het spirituele. Tijdens een intense yoga-sessie is hij naar eigen zeggen aangeraakt door Jimi Hendrix. Het album gaat over de innerlijke tweestrijd in zijn persoonlijkheid tussen de spirituele Sufi en de kwaadaardige Killer. De bezwerende stem van Gonjasufi en de metaforische teksten geven het album daarmee een ongekende diepte die zich pas na meerdere draaibeurten lijkt te openbaren. De plaat, die op het eerste gehoor overkomt als een kek, eigenzinnig en ultrahip vervolg op DJ Shadows klassieker Endtroducing..., blijkt zich te ontpoppen als een psychologische verkenning van de geest van Gonjasufi met een psychedelische intensiteit van heb ik jou daar. Een bijzondere, persoonlijke ervaring; misschien is dat nog de beste duiding van het meest fascinerende album van het jaar tot nu toe.

#| |

| Into The Great Wide Open 2010 | Lowlands 2010 | Ramon | 08 maart 2010 - 16:57 | reacties (1)

Die Aeronauten komen uit Zwitserland, zingen voornamelijk in het Duits en bestaan twintig jaar. Tien jaar te laat begonnen als new wave-band hebben ze zich ontwikkeld tot een toppiedepoppie radiovriendelijk singlesbandje met een vrolijke potpourri van stijlen en invloeden van buiten de Zwitserse grens. En met succes, want hun landgenoten vinden het allemaal prachtig. Hallo Leidenschaft! is hun negende album, maar wat ben ik blij dat ik de andere acht niet ken. Niet alleen is de zang tenenkrommend vlak en zijn de teksten nietszeggend lichtvoetig, maar bovenal gaat hun behaagzieke formulepop enorm tegenstaan. U kent ze wel, die Casio-keyboards met voorgeprogrammeerde ritmes, instrumenten en muziekstijlen. Die Aeronauten drukken de knopjes gemakzuchtig één voor één in. Ze doen een rocknummertje met liefdesrefreintje, dan een souldeuntje met blazers, afgewisseld met een tropisch Gabriel Riosje en een heuse Braziliaanse bossa nova, om weer terug te keren naar een Motown-blauwdrukje en een Mando Diao-rip-off. Dat ze heel erg stoer zijn moeten we ook weten, want met "Schatten" gaan ze even he-le-maal los in de punk-modus. Zo zijn na dertien nummers alle knopjes uitgeprobeerd en kunnen ze tevreden door naar het volgende album.

#| |

| Ramon | 23 februari 2010 - 16:27 | reacties (0)

Het kan gebeuren dat er in het overweldigende aanbod van muziek zomaar iets langs je heen gaat. Maar gelukkig hebben we de Vera-poll 2009 nog, waarvan de uitslagen uitgebreid (Lijstjes! Heel veel lijstjes!) opgenomen zijn in het tweede Vera-krantje van 2010 en natuurlijk ook op de Vera-website. Daar kwam ik Winchester Mystery House tegen van The Hex Dispensers, dat in de zomer van 2009 al uitkwam en in de andere jaaroverzichten verder onopgemerkt is gebleven. Zo niet in Groningen. In het langspeelplaten-jaarlijstje van de altijd eigenwijze noorderlingen prijkt dit album op een bijzonder mooie vierde plaats. Alleen A Place To Bury Strangers, de onvermijdelijke XX en Grizzly Bear hebben bij de Vera-achterban hoger gescoord. Alle reden dus om dit album alsnog te gaan beluisteren, want zoals een Italiaans zwijn feilloos de smakelijkste truffels naar boven haalt, zo blijken onze bovenburen ook hier weer een bijzondere neus te hebben voor prachtige juweeltjes uit de ondergrondse. Want wat een bijzonder fijn plaatje is dit tweede album van deze uit Austin, Texas afkomstige punkrockers. Twaalf vooroverdenderende tracks van gemiddeld twee en een halve minuut, in de beste traditie van The Misfits en The Ramones. En dat ze zich kunnen meten met deze grootheden, is te danken aan de catchy hooks, het spijker-op-de-kop stemgeluid van zanger Alex Cuervo en het strakste meezingende drummeisje allertijden, Alyse Mervosh. Op haar ben ik ongezien verliefd geworden. En als de plaat dan na 25 razende en uitzinnige minuten wordt afgesloten met een gemeen sterke cover van DEVO's "Gates Of Steel", ben ik totaal verkocht. De volgende release van deze helden ga ik dus niet meer missen. Ondertussen zou ik Vera vriendelijk willen verzoeken om de verwachte polluitslagen van 2010 alvast aan mij te mailen, zodat mij zo'n misser niet nog eens kan overkomen. Alvast bedankt hè!

#| |

| Ramon | 08 februari 2010 - 14:57 | reacties (2)

Terwijl ik dit stukje schrijf en op de achtergrond Perfect Life van ROOD & Nighthawks At The Diner beluister, komt mijn vriendin de kamer binnen. "Hé, weer een nieuwe van Tom Waits?", zegt ze. Ik zucht. Dat is nu precies wat ik bedoel. Laat ik maar met de deur in huis vallen: deze cd roept bij mij ergernis op, maar ook bewondering. Eerst de ergernis: ROOD & Nighthawks At The Diner zijn schaamteloze meestervervalsers. Begonnen in 1994 hebben ze zich gespecialiseerd in het kopiëren van hun grote voorbeeld Tom Waits. De bandnaam is ontleend aan het gelijknamige live-album van de oude meester en hun muziek leunt nogal op zijn werk: filmische muziek met invloeden uit de jazz, blues, rock, folk en klassiek. Daaroverheen raspt ROOD zijn teksten, veelal op exact dezelfde wijze en met dezelfde dictie als zijn held. Daar erger ik me dus mateloos aan. Ik bedoel, als ik Tom Waits wil horen zet ik wel iets op uit zijn omvangrijke oeuvre en heb ik geen enkele behoefte aan een stel Nijmeegse na-apers die tomwaitsje willen spelen. Zo, dat is eruit. Maar als de ergernis dan zo groot is, waar komt die bewondering dan vandaan? Dat zit 'm in de kwaliteit van de vervalsingen. De muzikanten zijn van een bijzondere klasse en komen op dit album ruimschoots tot hun recht. De muziek wordt gebracht met een ingetogen intimiteit, met uiteenlopende warme klankkleuren en mooie accenten. Ook op dit album resulteert dit in prachtig sfeervolle schilderijtjes, zoals het meeslepende openingsnummer "The Master Is Away". Ook is er een verrassende (telefonische?) cameo van de klassieke bariton Ernst Daniel Smid die het nummer "Baby Don't You Like My Tattoo" naar een ander niveau tilt. En ja, na herhaalde luisterbeurten zijn er steeds meer momenten waarop ik me willoos laat meenemen in de warme liedjes van ROOD, maar deze kunnen zomaar weer omslaan in bittere irritatie als er weer zo'n Waits-pastiche langskomt. Ergernis en bewondering komen bijzonder dicht bij elkaar op dit album. Intrigerend.

File Under geeft enkele exemplaren weg van Perfect Life. Dus doe gezellig mee aan alweer een nieuwe prijsvraag

#| |

| Prijsvraag | Ramon | 25 januari 2010 - 14:57 | reacties (0)

Ajakkes! Dat was mijn reactie toen ik "Deny All" hoorde, de single die voorafging aan het nieuwe Bettie Serveert-album Pharmacy Of Love. Ja natuurlijk, het is een aanstekelijk en gretig nummer van een band die het allemaal al gedaan heeft en zichzelf weer heeft ontdekt. Maar het teleurstellende resultaat, een uiterst radiovriendelijk powerpopniemandalletje dat integraal in de Krezip-catalogus kan en daar vervolgens door middelmatige onopvallendheid niet meer teruggevonden kan worden, deed mij met angst en beven uitzien naar dit negende album van Bettie Serveert. Maar ohemeltjeliefdankudankuwel, ze laten me niet in de steek. Neerlands fijnste indierockband Bettie Serveert, waarvan ik wel eens dacht dat de koek een beetje op was, is nog altijd springlevend. Die single, die het album opent, blijkt gelukkig niet representatief voor de rest van het album. In de tweede -veel betere- track "Semaphore" horen we het unieke indie- en collegerockgeluid van Bettie Serveert weer terug. Met dit fijne, op zijn Pavements ontregelende liedje wordt vervolgens een trits indienummers ingeluid dat tot het beste behoort dat ze sinds klassieker Palomine en Lamprey gemaakt hebben. Sommige tracks zijn van een ongekende schoonheid, zoals het door Carol van Dijk met ingetogen achtergrondkoortje zo mooi gezongen "Change4Me", maar vooral de Moss-cover "Mossie". Wat een pracht. De rest van het album, dat bol staat van potentiële singles, kent eigenlijk geen zwakke momenten. Enkel het nogal lang uitgesponnen "Calling" doet de aandacht tijdelijk wat verslappen. Dit na een aarzelende start voortdenderende topzware rocknummer kent zijn intense momenten wel, maar lijkt als enige track op dit album niet helemaal 'af' te zijn. De rest van het album is dat namelijk wel: krachtig, puntig en direct opgenomen en geproduceerd. Vergeet die niksige eerste single, start met track twee en luister naar de Bettie Serveert van nu: een band die niet moet, maar wíl.

Laten we weer eens een fijne prijsvraag doen! En weet je wat! We geven setjes concerttickets weg voor een concert naar keuze én enkele exemplaren van deze fijne nieuw cd van de Betties. Om de cd te winnen haak je hier in, voor de tickets volg je dit spoor.

#| |

| Eurosonic / Noorderslag 2010 | Prijsvraag | Ramon | 13 januari 2010 - 16:57 | reacties (1)

Le Loup is ooit begonnen als een solo-project van Sam Simkoff. In zijn eentje op zijn slaapkamer, met de deur op slot en de stekker uit de deurbel experimenteerde hij wat met banjogetokkel, keyboardloops en computerfoefjes, met als resultaat een nerdy soort experimentele indiefolk. In 2007 maakte hij met wat gelijkgestemde vrienden zijn debuutalbum met de enigszins onbegrijpelijke titel The Throne of the Third Heaven of the Nations Millennium General Assembly. Door het gebruik van traditionele instrumenten gecombineerd met zangerige harmonieën kon het album meeliften met de opkomende indiefolk-revival en kreeg het overwegend opbeurende kritieken waarin royaal gestrooid werd met chique referenties als Fleet Foxes, Yeasayer, Arcade Fire en Sufjan Stevens. Niet gek, zou je zeggen. Nu is er het tweede album met de wat meer aansprekende titel Family en deze ligt al een hele tijd op mijn werktafel op de stapel 'nog te bespreken'. Telkens komen er weer nieuwe cd's bovenop en verdwijnt deze naar onder. Nee, dit plaatje wil zich maar niet opdringen in het grote aanbod van nieuwe muziek. Nu ik hem opnieuw beluister weet ik ineens wat er aan schort. Dat de band voor de opnames wekenlang ergens in een blokhut in North Carolina is gaan zitten, volkomen geïsoleerd zonder enige communicatie met de buitenwereld, heeft zijn vruchten afgeworpen. Ze hebben mij, als luisteraar, namelijk óók buitengesloten. Wat resulteert is een album dat oneindig introvert en afstandelijk klinkt. Letterlijk, want over het geluid zit een doffe waas met een badkamergalm alsof je drie meter onder water zit. De meanderende composities met onverstaanbare teksten ontberen spanning en emotie, komen langs en waaien weer weg, zonder me bij de strot te grijpen. Slechts twee nummers weten enigszins te overtuigen en laten horen waar deze band misschien toe in staat is. Het door de gelaagde harmonieën en mooie toonzetting sterk aan Fleet Foxes verwante "Morning Song" en de afsluiter "A Celebration", waarin de afwisselende compositie door een levendige Dodos-percussie een spannende dynamiek krijgt die de rest van het album vaak zo jammerlijk ontbeert. Maar dan is het al veel en veel te laat.

#| |

| Ramon | 28 december 2009 - 12:57 | reacties (0)

Het probleem met live-albums is dat je de band wel hoort, maar niet ziet. Je bent er niet bij en dat wat een goed concert zo'n totaalbelevenis maakt, gaat langs je heen. Je mist het het gevoel van de decibels die door je kleren wapperen, het fysieke contact met de mensen om je heen, de warmte, zelfs het zweet. Je ziet niet wat er zich op het podium afspeelt. De hardwerkende band, die blik van verstandhouding tussen zanger en gitarist, een grimas op het gezicht van de drummer, de onvergetelijke momenten dat de band boven zichzelf uitstijgt en de energie van het publiek dat daar op reageert. Gogol Bordello moet zich hiervan bewust zijn geweest toen de band besloot een live-album uit te brengen. Het is namelijk geen audio-cd, maar een dvd, met geluid èn beeld dus. Als extra zit er wel een cd bij met BBC-sessies en demo's. Een meesterlijke zet. Deze New Yorkse multi-culti gypsypunkfeestband moet het namelijk niet zozeer hebben van originaliteit of de kwaliteit van de composities. De handvol toch wat matige en fletse studio-albums toonden dat al aan. Nee, zoals we al eerder op diverse Lowlands-edities en afgelopen zomer nog in een oververhit Tivoli mochten meemaken, is Gogol Bordello een live-band bij uitstek en moet deze het hebben van horen én zien. Je hoort niet alleen een strakke, perfect op elkaar ingespeelde band, maar je ziet ook op welke wijze zij vol overgave een strak geregisseerde show neerzetten. Elk bandlid gaat daarbij op in het bruisende collectief, maar mag op gezette tijden ook een glansrol opeisen. Je ziet zanger Eugene Hütz bovenop een grote trom gedragen worden door tientallen handen uit het publiek. Zoals Abraracourcix, het stamhoofd van Asterix, wordt rondgedragen op zijn schild. Je vraagt je af waar deze graatmagere voorman zijn ontembare energie vandaan haalt en hoeveel paardenharen de Russische violist Sergey Ryabtsev nog op zijn strijkstok over zal hebben aan het eind van de show. Alle energie die de band, letterlijk met het bloed aan de vingers, samenbalt en afvuurt op de zaal blijft niet zonder effect: het publiek draait compleet door en het zweet druipt van het scherm af. De kijker, die voor de buis op de sofa zit mee te hupsen, kan dan nog maar een ding denken: was ik er maar bij geweest. Live From Axis Mundi is niet alleen een cadeautje voor de fans in het kader van het 10-jarig bestaan van de band, maar ook een uitnodiging aan hen die nog geen kennis hebben gemaakt met dit feest.

#| |

| Ramon | 21 december 2009 - 20:57 | reacties (0)

Soms hoor je vanaf de eerste tonen van een liedje dat het allemaal klopt. Dit is op het tweede album van Thomas Function, In The Valley Of Sickness, ook het geval. Na de druk op de play-knop zet een uit de garage afkomstig tweedehands rammelgitaar de toon, gevolgd door kartonnendozendrums en een ouwelullenorgel. Na een halve minuut horen we zanger Josh Macero met zijn hoog geknepen, net valse stem. Het is het begin van een Liedje zoals alle Liedjes zouden moeten zijn en zo staan er op dit album twaalf van die ambachtelijke exemplaren. Liedjes met kop en staart maken is zo moeilijk nog niet, maar deze kennen stuk voor stuk een refrein waar mijn oren aangenaam van gaan tintelen. En kom daar nog maar eens om. Thomas Function maakt protopunkrock in de breedste zin van het woord. Country & bluesrock met een gestoord randje, maar ook hoor ik een warme liefde voor Britse sixties R&B ritmes en seventies new wave van de eerste orde zoals Television en The Only Ones. Direct, opwindend en zonder opsmuk. Gestopt zodra het klopt, punt uit en klaar. Wie het afgelopen jaar gecharmeerd was van The Strange Boys, Jay Reatard en recentelijk nog Girls, weet nu meer dan genoeg.

#| |

| Ramon | 07 december 2009 - 16:57 | reacties (0)