In 1983 deed Bad Religion iets merkwaardigs. Omdat het nu eenmaal de jaren ’80 waren had de punklegende-in-wording het revolutionaire idee bedacht dat de tijd rijp was om synthesizers door de punk te roeren. En dan niet op de manier zoals het ongeveer tegelijkertijd in de britse New Wave ging, maar gewoon recht-toe-recht-aan punkliedjes combineren met elektro. Deze vlaag van verstandsverbijstering resulteerde in het belachelijke Into The Unknown, een plaat die al 15 jaar niet meer gedrukt wordt en waarvan de meeste bandleden waarschijnlijk liever gezien hadden dat-ie nooit was verschenen. Het ding is dan ook wanstaltig slecht en eerder lach- dan indrukwekkend. Toch was het een gedurfde zet en de tijd zou leren dat ze er niet eens zo ver naast zaten. Tegenwoordig is er een ongekende hang naar de muziek uit het keyboardtijdperk en lijken de New Wave revivalbandjes als paddestoelen uit de grond te schieten. Zo waren daar drie jaar geleden opeens The Epoxies. Hun combinatie van lekkere catchy punkliedjes met Nena-achtige keyboardgeluiden is bijna tot in de perfectie uitgewerkt; uiterst vrolijk en dansbaar en met een zangeres (Roxy Epoxie) die zo uit de Dolly Dots lijkt te zijn weggelopen. Stop The Future doet zijn naam eer aan en is een heerlijke vlucht in het (recente) verleden, zonder oubollig te zijn. Alle dertien nummers zijn zo hitgevoelig dat ze stuk voor stuk direct de top-40 in zouden kunnen. The Epoxies zijn erin geslaagd om een unieke en zeer lovenswaardige eigen draai te geven aan een genre dat toch niet direct bekend staat om zijn vernieuwingsdrang en daarnaast hebben ze ook nog eens een heerlijke zomerplaat afgeleverd.
mij=Fat Wreck / Sonic