We leven een druk leven. Werken, relaties ondehouden, sporten, concerten aflopen, recensies schrijven. Soms tuimelt het allemaal over elkaar heen en wordt het ons een beetje te veel. Wij hier op File Under hebben er gelukkig een medicijn tegen: muziek. Er zijn van die platen die je er weer in doen geloven. Platen die je rust brengen, kracht geven, opwinden, ontroeren. Noem maar op. Maar er zijn ook platen die alleen maar bijdragen aan de chaos in je kop. Field Music is er zo een. Heen en weer geslingerd tussen ‘dit is briljant’ en ‘whats the blerry point?’ zit ik vertwijfeld achter mijn toetsenbord. Field Music bestaat uit (ex) leden van Futureheads en Maximo Park wat geenszins wil zeggen dat deze plaat ook meteen goed gevonden zal worden door mensen die van deze bands houden. Daarvoor is de muziek te afwijkend van de norm. Doch niet afwijkend genoeg om echt sprake te laten zijn van avant garde of doorwrochte sympho. Een nummer als “It’s not the only way to feel happy” of “Got to get the nerve” zijn redelijk gewone popdeuntjes, maar een nummer als ‘Shorter shorter’ waarin tempowisselingen en tegendraadse instrumentaties over elkaar heen buitelen zit toch echt meer in de experimentele hoek. Dat maakt deze plaat zo ambivalent en zo moeilijk te duiden. Ik hou het er maar op dat Roxy Music zo geklonken zou hebben hadden ze vandaag de dag begonnen, of een poppier versie van Motorpsycho. Geen makkelijk plaatje dus, maar het zeker waard om eens goed naar te luisteren. Wanneer ik meer rust in m’n kop heb.
mij=Memphis Industries / Cooperate / V2