Michael Schenker is altijd een probleemkind geweest. Drugs en drank waren steeds weer de oorzaak van ruzies en vertrekkende bandleden, wisselvallige albums – met enkele uitzonderingen zoals Arachnophobia – en afgezegde optredens. In de zomer van 2007 werd een toernee in Engeland afgebroken nadat Schenker zo straalbezopen op het podium verscheen dat hij de solo’s die hij al jaren speelde niet meer uit zijn vingers kreeg. Dat was – eindelijk – aanleiding voor hem om de bakens te verzetten. Hij verhuisde van de VS naar Engeland en begon weer een samenwerking met Gary Barden, de zanger in de succesjaren van de Michael Schenker Group. Het resultaat daarvan heet In The Midst Of Beauty. Naast Schenker en Barden zijn oudgedienden als Neil Murray (Empire, ex-Whitesnake, ex-Sabbath), Don Airey (Deep Purple) en Simon Phillips (Toto) aangetrokken voor dit album. De eerste tracks op het album lijken weinig hoopgevend. De songs zijn up-tempo en geen songs waarbij het spel van Schenker tot bloei lijkt te komen. Nadat je deze songs een paar keer hebt beluisterd blijkt dat overigens achteraf erg mee te vallen. Zodra het tempo wat zakt en de blues weer te horen is, is het spel van Schenker wel weer direct herkenbaar en zoals alleen hij dat kan. Ook de terugkeer van Gary Barden draagt bij aan de herkenbaarheid. Zeker naar het eind van het album zitten er bovendien wat pareltjes bij (“Summerdays”, “Na na”, “I Am The One”). Is er dan niets aan te merken op dit album? Jawel hoor. Gary Barden is nooit een uitzonderlijke zanger geweest en is dat nog steeds niet. De jaren zijn bovendien niet vriendelijk geweest voor zijn stem, waardoor hij een stuk lager en vooral met minder volume zingt dan voorheen. De aanwezigheid van Don Airey is soms zo dominant dat je denkt naar Deep Purple te luisteren in plaats van naar MSG (“I Want You”). Tot slot is de ook productie een paar decennia terug in de tijd. En toch, voor het eerst sinds lang lijkt Schenker weer op de goede weg. Alleen dat al is iets om blij van te worden.
mij=Inakustik