‘Eenmaal het verrassingstoetje’, praat de juffrouw van de bediening mij na, terwijl ze mijn bestelling noteert. Als er even later een grote stellage met allerlei toetjes volgt loopt me het water in de mond. Ik zie een ruime sortering aan smaken ijs en pudding, vers fruit, slagroom en wat noten. Als mijn tafelgenoot ook zijn bestelling heeft ontvangen begin ik te eten. ‘Lekker’, zeg ik en begin smakelijk te eten. De toetjes zijn verrukkelijk. Het enthousiasme neemt echter langzaam wel wat af. Het is namelijk een beetje een rare combinatie van zoet, zuur, zout en bitter. Zo is het ook wel bij The Sunlandic Twins van het Amerikaanse Of Montreal. Het is een bonte kakofonie van lofi, electro, koortjes, orkestrale gedeelten, hier en daar wat invloeden uit de jaren ’60, ’70 en ’80, maar ook met onverwachte wendingen en bovenal melodieuze vrolijke liedjes. Allemaal ingrediënten die mij normaal doen juichen, maar na het beluisteren van het hele album vraag ik me af waar ik naar geluisterd heb. Er blijft te weinig hangen. ‘Heeft het gesmaakt?’ vraagt de juffrouw vriendelijk. ‘Ja hoor,’ antwoord ik. “De volgende keer bestel ik echter wel alleen ijs of pudding. Deze combinatie was net iets té. Vertel dat maar niet aan de kok. Hij heeft zijn best gedaan.’
mij=Track & Field / Konkurrent